سلام

اين بار با شعري از صادق صفي زاده (ص-مسيح) عزيز ميزبان شما هستم شايد اينگونه جبران محبت هايش ...

هلهله بر بستر خاک

رقصان فواره بود

تا رکوع عظیم انسان!

و آتش

که به هزار دروازه می جهید

تا شور عظیم یک دستور را

سجده کند.
                          (ص-مسیح)

..........................................................................................................................................

پ.ن ۱) من اين روزا يه حال ديگه اي دارم !!!

سلام

همین قدر میدانم که گاه گداری میبینمش و انرژی ای که می دهد مثل خورشید است !

از باد سخن می گویم ! از باد بیحوصله

باد بیحوصله در مقدمه ی پیامی که برایمان گذاشته بود  آورده بود:

راستش تکیده تر از اونم که بخوام کاریو عرضه کنم؛اما...
برای احمدشوشی:

رسیده ریشه ی پاییز تا دل خونم
به سبز پوشی یادت؛ به عشق مضنونم
ندیده ام به خیالم شکوه لیلایی
ولی تکیده تر از حال و روز مجنونم
من از تبار عدم زادگان در قفسم
ز شور دایره ی هستی تو بیرونم
فقط نه اینکه مرا؛ روح شعر را حتی
به بیقراری برزخ کشانده مضمونم
ترابه داغ تو؛ خورشید داغ خوزستان
بگیر دست مرا یخ زده است کارونم
¤
بهار میرسد و من شکوفه خواهم داد
رسیده ریشه ی پاییز تا دل خونم.

                                   (شعر از باد بیحوصله نازنینم) 

 

دیگر نوشت ها بر این شعر:

محمد جانبازان

تو را به داغ تو،خورشید داغ خوزستان
بگیر دست مرا یخ زدست کارونم

مجال سخن گفتن درباره اشعار حسین زربخش اندک است و می باید در جای دیگراز زمانی دیگر درباره آن سخن گفت.همین بس که اینجانب از اهالی و مشتاقان شعر ایشان بوده و در تنگناهای زندگی اگر به شعر چند شاعر بخواهم پناه بیاورم بی گمان زربخش جزءآن چند شاعر خواهد بود.

ابراهیم فدایی

این دومین غزلی است که از باد بیحوصله می خوانم . پیش ترها غزلی از ایشان اگر اشتباه نکنم به گمانم در وبلاگ آقای میر شکاک خوانده بودم... به هر روی آنچه که در غزلیات ایشان بیش از هر چیز نمایان است استواری کلام و درست نشستن کلمات در جای خویش است که به شعر از لحاظ ظاهری فخامت می بخشد اما مهمتر از این نکته به کارگیری مضامین و معنا و مفاهیمی است که نشان از بلوغ فکری بالای شاعر دارد که میتوان رد پای فلسفی و جهان بینی مختص شاعر را در ان دید . نکته دیگر نازک خیالی های شاعر است که در این دیدگاه فلسفی می نشاند فی المثل : فقط نه اینکه مرا روح شعر را حتی / به بیقراری برزخ کشانده مضمونم
استفاده ی زیرکانه از قافیه زیبایی دیگری به شعر ایشان بخشیده است الی الخصوص اینکه پیش بینی قافیه ها کاری سخت اگر نگوییم غیر ممکن است که با هر قافیه ضربه ای بر ذهن مخاطب فرود آورده باعث توقف و تفکر در بیت می شود که نشاندهنده ی ارتباط افقی مستحکم در شعر در کنار ارتباط عمودی است که به زیبایی غزل را چفت و بست داده است.

آيين

به جرات می گویم بامسماترین شعربهاری که حال وروز داغ دیرین دلمان را هویدا می کند دراین ابیات پخته یافتم....دقیقا انجایی قرارداریم که ریشه پاییز تا دل خونمان رسیده و....هرچند به لطافت عشق ومعشوق یقین داریم اما کارون یخ زده را نگرانیم...مضمون عالی و شعری عمیق وبقول دوستی تاحدی فلسفه نگر.

سيده شهره حقدوست اسكويي

ایشان را نمیشناسم و یادم باشد درمورد ریشه ی کلمه ی باد و تقدسی که این واژه در کهن فرهنگ ایرانی داشته بگویم.باد که سبب زایش است و مقدس است و حرکت میدهد و نیرو میدهد و ...
شعر البته تقدیم شده به جناب شوشی و میرود جزو دسته کارهایی که من سعی میکنم موشکافی اش نکنم اما بر خلاف نظر دوستی ،قبول ندارم که قافیه ها تکاندهنده است.من حتی برعکس، اعتقاد دارم که واژه ی مضمون از سر اجبار قافیه، اینجا نشسته و شاید دست شاعر کمی بسته بوده در قافیه ها.امید که ایشان را بیشتر بشناسم و بیشتر از ایشان بخوانیم.

سارا رفيعي پور

درود‏_در هوای اشعار باد بی حوصله وقتی نفس میکشی به فراست میتوان دریافت که شاعردر پی انتحاب فرم وقالب خاص و از پیش تعیین شده برای خلق اثر نبوده است تصویری از غم ودرد وسکوت زندگیش رادر لابه لای واژه ها به نظاره مینشینی چرا که باد بی حوصله نه به قصد طبع ازمای وفخر فروشی به دیگران ونه به نیست بازیهای زبانی وارایه های ادبی بلکه این تصاویر را تنها برای بیان وانتقال حسی عمیق وپایا احساسی از سر ماندگاری لحظاتی فرار وزودگذر افریده است/حسین برادر خوبم غزلت به زیبای غزلهای که قبلا از تو شنیدم نبود غزلهای چون بیکرانی وباد بی حوصله ام باعث شد که توقع من یکی را بالا ببری کارهای قبلییت همیشه سرشار ابودند از تازه های احساسی وتوصیفاتی دلنشین زیبا که تا مدتها دست ازسر دل مخاطب بر نمیداشت که در این غزل کمرنگ دیده شد/ارزو دارم پنجره ای از دل یک ستاره به رویت باز شود/بدرود

منصور ميرشكاك

چه چاره ازباز گفتن سلام .دریغ که با سایه ها میجنگم .ودر هرخنده ای وقاری بر باد رفته و بر هرخنجری خونی فرو ماسیده می بینم .
آیا باید ازحسین زربخش بعنوان یک دوست یاد کنم ؟ صدالبته که او از بهترین دوستان من است واین مهم نباید به قول مرحوم بیهقی :مرا به تعصبی و تزیدی کشاند! اما
دراین غزل:
1- دیدگاهی اساطیری به شکلی ناخودآگاه وبه زبانی بسیار استعاری بدون آنکه گرفتار ترکیب سازی و قافیه بازی بشود بر ساخت کل اثر غلبه دارد. که این غلبه عاقبتش خیر است.

2-رسیده ریشه ی پاییز تا دل خونم .می توانست با این تعادل ترکیب نیز بیان شود :رسیده تا دل پاییز, ریشه ی خونم .که من همان تر کیب حسین را بیشتر می پسندم 3- در مصراع دوم مظنون شدن به یاد سبز پوش معشوق وعشق او نتیجه ی یاسی است که با ریشه زدن پاییز در دل خونین شاعر به بار نشسته است . از طرف دیگر مراعات نظیردر کلمات ریشه. پاییزوسبز باعث تبادر کلمه ی بهار می شود.بطوریکه گویی مخاطب شاعر بهار است که با کلمه پاییزدرمصرا ع نخست آرایه ی تضاد را ایجاد میکند.مراعات نظیر دیگری که در این بیت موجود است کلمات دل .عشق .خون. رسیدن.یاد.و ظن و شک وگمان است .3-برای اهل فن واضح است که دربیت اول ابداع صورت گرفته است که ازقریحه ی قدرتمند شاعر سر چشمه میگیرد.4-در بیت دوم- ندیده ام به خیالم شکوه لیلایی - ولی تکیده تر از حال وروز مجنونم . با کاربرد تازه ایی ازصنعت متناقض نما یا پارادوکس روبرو هستیم . همچنین تلمیح واشاره به داستان عاشقانه لیلی ومجنون و تضاد میان شکوه وتکیده بودن بر زیبایی بیت افزوده است.5-بیت سوم مرکز ثقل این غزل است .من از تبار عدم زادگان در قفسم .زشور دایره ی هستی تو بیرونم. تمام کلمات این بیت حتی حروف اضا فه و ضمایر با هماهنگی وتناسب وتعادل کامل وبی نظیری به کار رفته اند .تبار با زادگان -عدم وهستی وشورهستی-دایره قفس وبیرون بودن . همچنین ایهام در کلمه ی شور-وهمه ی اینها برای رساندن این معنا که ای معشوق من زندانی تبار نیستی هستم وهنوز به هستی تو راه نیا فته ام .و....فعلا این را نقد بگیرید فرصت شد انشالله دوباره در خدمت سروران خواهم بود. ازاستاد فدایی عزیز واحمدشوشی عزیز سپاس گزارم.در مورد بقیه ی غزل فرصتی دیگر می خواهم.یا علی مدد منصور میرشکاک

ايمان عباس پي

در خصوص شعر؛ نقد را معمولا به سه شیوه انجام می دهم:
- شعری از شاعری که می شناسم و با جهان بینی اش آشنایی نسبتا بالایی دارم بنابراین شعر را با دیگر آثار همان شاعر و همزمان با آثار دیگر شاعران مقایسه و نقد می زنم.
2- شاعری را که از روی اثر می توان به سن شاعری و درکش از شعر پی برد و جهان بینی اش را کنکاش و تحلیل کرد ولی من برای اولین بار است با شعرش برخورد کرده ام در قیاس با آثار دیگر از همان ورطه به نقد می کشم.
3-شاعری را که به تازگی به شعر پیوسته و هنوز در حال دست گذاشتن به دیوار دیگران است و خوب نیاموخته که جهان بینی خود را به شعر منتقل کند و حرف خود را بزند معمولا به ارایه ی راهکار و ماخذ رهنمون می شوم که معمولا با دعوت به مطالعه ی بیش تر و ارایه ی سیاه مشق ها و اتودهای فراوان همراه است و پیش از آن یک پرسش از او دارم که : آیا واقعا با خود روراست بوده و دغدغه ی شاعری دارد یا خیر؟
به هر روی آن چه از خوانش این شعر دستگیرم شد دو چیز اساسی بود و هست:
1- ایشان قطعا دغدغه های شاعرانه ی مغتنمی دارد که بودن در کنارش به امثال من چیزهای فراوان خواهد اموخت. خوانش این دست اشعار که با المان های بومی دست و پنجه نرم می کنند و حرف های فرامرزی به میان می آورند به دهکده ی جهانی و جهان دهکده ای رنگ و بویی زیباتر می بخشند.
2- دل صاف و صادق تو در انتخاب همراهان و همیارانت برای رسیدن به شعر آن قدر زلال هست که دوست و آشنا؛ دیده و ندیده دل به صفای تو گره بزند و شعر (که والاترین گوهر شاعر است) به پیشکشت بیاورد.حقا که سزاواری!
و اما مطالبی که خواندم و بخش هایی که به لطف ادب تو نخواندم؛ خوشحالم کرد که در وادی ادب چشم ادیبان حرکت های لاک پشتی سنگین سنگ چون من را حتا نمایان کرده که به دایره ی لطف عزیزی نادیده چون جناب فدایی عزیز حقیر که مخاطبی بیش نیستم، اهل ادب خوانده شده ام و منتقد!
به هر روی آن چه دیم همه لطف بود و ادب. که تنها در پاسخ گستاخی آمده بود و این همه جز به اعجاز پیامبران و ادیبان ممکن نیست که این همه ادب را در جواب بی ادبان ببینیم!
به سبز پوشی یادت؛ به عشق مظنونم
مانا مانی

و تو اي مادربزرگ غمگين من

در چنين ساعتي به چه كاري

با ملحفه هاي پينه بسته و زلف هاي سپيدت ؟

آيا تسبيح خود را

وقتي از جيبي به جيب ديگر مي گذاشتي

                                                گم كرده اي ؟

يا وقتي سرگرم قيل و قال

و جويدن تنقلات بودي

نواده هايت تو را بيرون كردند ؟

اي زمين 

اي آسمان

اين پير فرتوت در سر گذر كيست ؟

اين كه پشه ها بر بالاي سرش مي چرخند 

مانند چراغ يا تالاب !

او هيچ پرسش و پاسخي نمي گويد

فقط چارقد آغشته به اشكش را مي جود

و سر خود را به چپ و راست مي گرداند ؟

- او دمشق است

- دمشق ؟ مادر يا خواهري به اين نام نمي شناسم

آيا او يك گنجه است ، يا چكش يا يك آينه ؟

- سرورم او شهر توست

- شهر من ؟ من جز جيب هايم شهري ندارم

- شهر من ؟ من ميهني ندارم

جز اين لكه ها و خط خوردگي هاي روي نقشه

و اين دودي كه هر لحظه

از لب هايم مي دمم

- اما سرورم

كوچه هاي تنگ و شبح گورستان ها

گوشت شتر و شكوفه هاي بادام را به ياد آور

بامدادان سرد

و دست هاي سرخ شده از سيلي خط كش ها

و سوزن هاي تيز مادر بزرگ ها را به ياد آور

- بله ، بله

به ياد آوردم

دمشق غله ها و غربال ها

دمشق تخم مرغ آب پز

و نان تا شده با احتياط در كيف مدرسه

دمشق اسب هاي سركش

و كشتي هايي كه چهره ي افق را مي پوشانند

دمشق غبار

و دوچرخه ي تكيه داده به ديوار

دمشق ستاره ها و مشعل هاي روشن بر فراز اورال

دمشق شب ... و چراغ خاموش شده با لب ها

دمشق تبرها و خنجرهاي پاك شده با بيرق هاي كسري

دمشق لكنت زبان

و انگشت هايي كه با زانو يا پايه ي ميزها پاك مي شوند

دمشق گردن افراشته بر كرانه هاي آتلانتيك

دمشق خميده پشت ، روي شير آب

دمشق گل و لاي ، ستاره ها ، تبخاله ها

پيكر پاره ي مبارزان

او را با سنگ بزنيد

بگذاريد كودكان دور او حلقه زنند

                        - با زبان برآمده از ميان دندان ها -

بگذاريد به ملحفه هايش حلبي بياويزند

رقص كنان ، خندان و مسخره كنان 

وقتي مرا از بستر خواب آلودم گرفتند

من چون پروانه اي بر كلي نشسته بودم

و هزاران سال تپيدم

مانند حشره اي كه به پشت افتاده است

به ديوارهايش چنگ زدم

به كوبه ي درهايش

به ريش پير هايش و سينه ي زنانش

و گريان و التماس كنان به او نگريستم

همانند برده اي در محاصره ي نيزه ها

كه به مادر خود - طبيعت - مي نگرد.

گفتم: اي دمشق ، تشنه ام !

گفت: اشك هايت را بنوش

گفتم: اي دمشق ، گرسنه ام 

گفت: كفش مرا بخور.

- ديگر چه گفتي به او ؟

- ديگر هيچ

بر سنگفرش ها نشستم و گريه سر دادم

- و اكنون ؟

- اكنون به او بگوييد :

     ترانه اي كه هزاران سال پيش

     از حنجره اش بيرون رفت

     به حاشيه ي گيتار رسيده است

     و انگشتاني

     كه به همراه شاخه هاي اضافه

     از برج و باروها هرس مي شد

     اكنون در حاشيه ي كاغذها گرد مي آيند

     چونان گرد آمدن دريانوردان بر ساحل ها.

اي مردان به او همه چيز بگوييد

به نام پدران و نياكان

به نام گربه ها و سگان

اما نه به نام من

من تا سر حد مرگ در كنار

                  شرط هاي از پيش باخته شده خواهم ماند

در كنار شاخه هاي برهنه

                  تا سر حد شكوفايي

در كنار دمشق قديمي چونان چهره ي من

در كنار آستانه هاي نمور

و سرفه هاي مصنوعي پيش از ورود.

چه سان او را ترك كنم

و حال كه پاهايم در سنگفرش هايش فرورفته است

- چونان دندان هاي نيش در لثه ها -

چه سان فراموشش كنم

كه بر پوستم و كاغذهايم نشان گذاشته است

آن گونه كه توتون بر انگشتان.

هر بامداد

بر پياده رو هايش فرود مي آمدم

ان سان كه شاهين بر جوجگان خود.

هيچ سنگريزه اي بر راهش نمانده است

كه به دهان نگرفته و از آن ننوشيده باشم

من با تمام شبگردها و فروشندگان تمر هندي

در شب هاي مهتاب

همدم و همنشين شده ام

هيچ كلوني بر درهاي قديمي اش نيست

كه با پيشاني و انگشت هايم

بازي نكرده باشد

اما هيچ در بسته اي

در هيچ شبي باز نشد

تا بگويد: «خوش آمدي اي غريب».

او را به تازيانه ببنديد

او را از درها

و از كتاب ها و ميخانه ها و جشن ها و سوگواري ها برانيد

و تمام دروازه هاي جهان را به رويش ببنديد

تا تنها بماند چون باد ... مانند خدا.

اما پيش از آنكه

اين كار را بكنيد

چشمانم را ببنديد

كه من او را دوست مي دارم

                  - آقايان ! - 

و به او هرگز خيانت نخواهم كرد

هرچند تمام اشك هاي پايان ناپذيرم را

                                             فرو ببارم.

                                                     { شعر از محمد الماغوط شاعر معاصر سوري ، ترجمه موسي بيدج}

سلام

چند روزي است چنين آغاز مي شود روزم: 

                               « دي تو زخمهاي بسيار مرا مشمار

                                  به تعريف تحمل من اگر توان دانستنت باقي است،

                                  تنها دمي در برابر ديهيم دشنه ها درنگي كن»*

و شب كه مي شود انگار ، ديگر سيمين در ميانمان نباشد ، زمزمه مي شوم از راه آهن تا جزيره ي سيد راضي* با : 

       «من از امشب آسمان

        همه ي زخمهاي گذشته را خواهم شمرد،

        سلسله ستارگان خواهران منند»*

تو هم نيستي ، انگار هيچ انگشتي سيگاري نباشد ، و هيچ جاده اي زير سي... ! گفتم جاده؟ موتورهاي گاه و بيگاه ، خوزستان كوچك من!

خوزستان كوچك من در دستهاي زمخت تو خلاصه ميشود ، مادربزرگ عبا پوشم ، مرثيه ي جنوب!

مي دانم ، همه مي دانيم بهار امسال چيزي كم دارد!

بگذريم ... سخن كوتاه و شعر :

... با همه ي دهان ها طلوع مي كني

آستين هايم را بالا مي زنم

و اين شوكران را به سلامتي تو ، وضو

نيت مي كنم و الله و اكبر و بسم الله  

در كف پاهايم پيدايت مي شود

از ساق هايم مي گذري

زانوانم خواب 

همينطور بالا مي آيي

             بالا مي آيي

             بالا مي آيي

             بالا... !

كوچك و بزرگ روده هم سرت نمي شود !

از چپ و راست دنده هايم مي گذري

جايي ميان سينه گمت مي كنم

دست هايم را

كه به جستجوي تو آمده اند

رام مي كني 

            - حالا دارم قنوت مي خوانم -

و تو

آنقدر ، آهسته راه مي روي

آهسته حرف مي زني

كه به گوش هايم مشكوك مي شوم

احساس مي كنم در مغز استخوانم نفوذ كرده اي

نمي توانم اين خودكار را لمس كنم

                                   - سجاده كه جاي خودش را دارد -

اشهد انا نمي توانم سخن بگويم / پيغمبر لال !

از كلماتم حذف مي شوي و از دهانم بيرون مي روي

من اما

گويي مانده باشد در گويم ، رد پايت

حرف حرف

از چشم هايم مي چكند

سلام هايي 

              كه در پي تو مي گردند .

                                            {احمد محمدياري / م.ا.شوشي}

..........................................................................................................................................

* سيد علي صالحي

*جزيره ي سيد راضي شهركي است بين شوش و دزفول

اميد كه بهارتان چيزي كم نداشته باشد

يا حق

فعلا ...

دریا طوفانی نشد

تا ماهی ها از ترس

به کف آب ها پناه برند

یا اینکه زن

بنشیند کنار ساحل

                  شاید که مردش ...

 

طوفانی نشد

برای خاطر ابرها

که چند رگبار زمینی شلیک کنند

 

دریا

دریا

طوفان

طوفان

دریا طوفانی شد امشب

برای من

که بنویسم

شعری برای تو

تا از یاد نبرده باشم

گاهی

نام کوچکت

چه طوفانی می تواند برانگیزد

در دلم ...

 

                             (حرف تازه)

فکر می کردم

روزی دست از سرم بر می داری

ای فقیرترین خطی که می شناسمت

 

فکر می کردم

روزی

دست از دلم بر می داری

ای چشم سیاه ترین ...

 

عشق

همیشه حرف تازه ای است

که در خطوط سیاه

اتفاق می افتد .

...........................................................................................................................................

ایمان عباس پی

شعرت در مرز حرف هایی از جنس متن های ادبی راه می رود.
هنوز اما نمی دانم این مرز چقدر باریک است اما خوب می دانم که شعریت شعر را می توانی که حفظ کنی به شکلی که حتا همین متون را شعر بخوانم از تو.
بهم ریختگی ساختار نحوی اساسا نمی تواند به زایش شعر بینجامد (تا نرود از یادم).
حرف های اضافه و اضافات شعر را کم ندیدم؛ اما همیشه گفته ام که اندیشه هات پتانسیل عجیبی برای شعر شدن دارند. حیف است که خودت بهترین شاعر همین لحظه ها نباشی...

سیده شهره حقدوست اسکویی

این شعر،شاید به ظاهر،اصطلاح طوفان به پا کردن با طوفانی شدن دریا کنار هم جالب باشد اما به نظرم کم است کنار شروع شعر.اتفاقا بر خلاف تصور شما،شروع شعر تکاندهنده تر است از پایانش.من تکرار دریا و طوفان را هم نپسندیدم چون نه به بار موسیقی شعر کمک کرد نه به بار معنایی اش.با اینهمه تا اواسط شعر را دوست دارم .

حسن آذری

کار شاعرانه ای خواندم.اما زبان کار چنگی به دلم نزد. همینطور منطق کار.
دریا طوفانی شد امشب

برای من

که بنویسم

شعری برای تو

تا نرود از یادم

گاهی

نام کوچکت

چه طوفانی می تواند برانگیزد
ببین پس و پیش کردن فعل در گزاره ها به نظر من نه تنها کارکردی ندارند بلکه زبان کار را به کارهای ترجمه نزدیک کرده است.

جهانگیر دشتی زاده

زبان ساده شعرزیباست ...اما چون نثری روان بی پرده همه چیز را فاش میگوید ...واینگونه ساختاری زیانبار است ...

محمد غلامی

هر دو کار خوب بود
اولی حس طوفان رو به مخاطب میداد و هر لحظه منتظر طوفانی بودم که به سراغم بیاد ولی طوفان نیامد شاید بادی بود که میخواست طوفان بشه و بعد اون تکرار بود که بخاطرش کارو چند بار خوندم ببینم شاعر هدفش چی بوده ولی چیز خاصی دستگیرم نشد میخواستم ببینم شاعر چه تکنیکی میخواد با اون تکرار دریا و طوفان بزنه که هیچ چیزی احساس نکردم
اما کار دوم و بیشتر پسندیدم ولی بازهم دچار یه گریز شده بود که انتهای کار خودشو به خوبی نشون داد
از نظر من انتهای کار خودش به تنهایی یه کار کوتاه و مستقل است: عشق / همیشه حرف تازه ای است / که در خطوط سیاه / اتفاق می افتد . 

مسعود اسلامی

دريا هميشه دريا است وطوفاني شدن ازخصوصيات دريا است گاهي وحشي وخطرناك گاهي آرام دوست داشتني ولي در شعر " نام كوچكت: دريا" عكس قضيه صادق است كه به نوشته هايت شعريت بخشيده ومخاطب با اندكي تامل به شعر رسيده ولذت ميبرد.

ناصرندیمی

شعر شروعی طوفانی ندارد،که ارام هم هست.اما در میانه از این طوفان بی بهره نمی ماند.اندیشه ی خلاقت را دوست دارم.مخاطب هم به دنبال همین اندیشه سطرها را می نوشد.حروف اضافه را با ایمان موافقم که گاه ضربه ی بدی به شعر می زند.اما ریتم و هارمونی شعر برای مخاطب بسیار گیراست...

حافظ عظیمی

هر دو اثر شما را با دقت و لذت خواندم
در کار اول روایت در نیمه ی ابتدایی شعر از پویایی و افت و خیز بیشتری نسبت به میانه ی اثر برحوردار است که این امر در دو سطر آخر دوباره محقق می گردد. شاید اگر نوع اجرا در میانه ی اثر به گونه ای دیگر تغییر نماید پتانسیل خوب اثر در تمامی کار به طور یک نواخت پخش گردد.
اثر دوم نیز در برایند روایت و زبان و تصویر کار شسته رفته ایست که از یکدستی خوبی برخوردار است

مهدی علیزاده

هر دو شعر زيبا عميق و عاشقانه بود و بدجور به دلم نشست...شعر نخست اگر چه ساده است اما در عين سادگي معناي حسی متلاطم و پرداخت فوق العاده ی دارد.
در کار دوم تشخيص در چشم های سیاه بسيار زيبا اتفاق افتاده و عشقی را که به خطوط سیاه می کشاند هم حرف تازه ای است !

مرتضی پارسا

کار اول را بهتر از دوم دیدم

ساختاری در مضمون شکسته بود شیرین و انتظاری که از طوفان دریا و علت داشتیم به خوبی به جهتی دیگر گرویده بود و علتی دل نشین که دست کم برای من غریبه گردانی شیرینی داشت.

و اما دومی .
بیش از آن چه که باید ... زبانی ساده و روایی داشت.

علیرضا شکر ریز

نوع نگاه و زبان در این شعرها مستحکم نبوده و هنوز بوی کلیشه می دهد یعنی هنوز در نگاه ،کلی نگر و در چگونگی استفاده از زبان نیاز به تلاش بیشتر دارد برای مثال کلماتی چون (عشق)(دل) و غیره آنقدر در ادبیات کلی استفاده شده که کشف تازه از این نوع کلمات کمتر اتفاق می افتد...... البته در انتهای کار اول(نام کوچکت/چه طوفانی...) زیبا اتفاق افتاده است و ای کاش تمام شعر همچون این بند هم از نظر زبانی و هم از نوع نگاه و کشف تازه آفریده می شد .لطفا صراحت مرا درنقد ببخشید.

ساینا

شعر اتفاقی ست که در دل می افتد و کلمه خیال و عاطفه و اندیشه را یدک می کشد تا گوشه ای از آن کشف عاشقانه را بیان کند. تو در این شعرها که ازت خواندم خیلیییییییییییی توضیییییییییییییح می دهی . تکرار دریا و طوفان فقط و فقط وقتی می تواند درست باشد که مخاطب تندی طوفان و وحشی دریا را از واژه های ات حس کند.
اما از کشف های شاعرانه ات لذت بردم و ممنون ام

حسن سهولی

شعر اتفاقی است که در زبان می افتد .
زبان شعر مایه ی انسجام متن و فشردگی تخیل و فضا و تصویر می شود .
اگر شعر را موجز تر می نوشتید به ساختار شعر انسجام بیشتری می دادید و فرمال شعر در بیرون و درون متن ، تاثیر بیشتری می گذاشت.

مریم عبدی

نوعی از رمانتسیسم در شعر های شما جریان دارد، به رغم شاعر سعی می کنید در کلیشه ها فرو نروید اما این اتفاق در کلیت شعر، در زبان ومحتوا می افتد. ساختار شعر اول، دریا طوفانی نشد تا... این اتفاق ها بیفتد. اما دریا طوفانی شد تا: (تا از یاد نبرده باشم

گاهی

نام کوچکت

چه طوفانی می تواند برانگیزد

در دلم ...) این گونه نوشتن تکنیک شعری ندارد و از لحاظ محتوا راه به همان رمانتیسیسم می برد. دست شاعر پیش مخاطب رو است و مخاطب را نمی تواند به هیچ گونه چالشی دعوت کند. شعر دوم متاسفانه هم از لحاظ محتوا هم زبان به عقب تر بر می گردد و زبان تغزلی پبدا می کند تنها در شکل نو نوشته شده اما محتوا و نوع نگاه کردن به موضوع کلاسیک است؛ اما به نظرم سطر پایانی: (عشق

همیشه حرف تازه ای است

که در خطوط سیاه

اتفاق می افتد.) پتانسیل زیادی برای شعر بودن دارد.

شهرام زارعی

شعر اول زیبا است روان سروده شده و شاعر به خوبی با بهره گیری از عناصر باشکوه طبیعت در جهت ایفای نقش استدلال های خود عمل کرده است که گاهی خاصیت دال و مدلولی به شعر می بخشد
شعر دوم اما بی افت و خیز است وحرف های تازه ای در خود ندارد به جز پایان بندی شعر

 محبوبه حدادی

جسارت من رو در مورد نظرم بر شعرتان ببخشید
اما:
من این را شعر نمی نامم و این را نه بی دلیل عرض می کنم و نه از روی خصومت(خدای ناکرده)
چرا که نه حرف تازه ای در این شعر(؟) به چشم و گوش من رسید، نه خردورزی خاصه شما و نه حتی شاعرانه در ابیات و کلیت شعر جاری ست و نه تصویر ناب و ایماژ خاصی که من از خواندنش حس آشنازدایی کنم.

واژه ها کاملن روان ساده و بی هیچ گره افکنی و حتی تلنگری آنی در سطرها جای گرفتند.
همین...

عبدالله نظری

فکر میکنم آن ایده ی اولیه در هیچ کدام آنقدرها به بلوغ نرسیده که زیبایی معنا قابلِ درک باشد. نمیدانم، شاید هم من آنقدرها درک بالایی ندارم که با دوبار خواندنِ شعر، زیبایی ها را بیرون بکشم. با اینهمه پناه بردنِ ماهی ها به کفِ دریا خیلی باریک اندیشیِ جالبی داشت. اما مثلا اینکه نامِ کوچکت طوفان به پا کند را، حتی وقت شعر را با تیترش میخوانم، نمیفهمم. یا مثلا خطِ فقیر را نمیفهمم.
بگذریم.

خسرو بنایی

احمد جان من نمی گویم که درشعر باید یک اتفاق زبانی یا خلاقیتی غیر متعارف بیاقتد تا مورد اعتنا قرار گیرد .باید ببینم که شعر چه شعاعی برای حس اش باز کرده .من فکر می کنم گاهی لازم است که حتی در دادن خبر مثل دریا طوفانی نشد .بنویسی طوفانی که در دریا کلافه نشد .یعنی می توان با منطق نثر وارد فضای شاعرانه تری شد . یکی از دوستان در مقابل مرگ رمان در عصر حاضر به فرافکنی دست زد و مرگ شعر را اعلام کرد که شعر مرده است و شاعری حتی اگر در پی سرودن شعری باشد باید آن را به نثر بنویسد و اذعان به مرگ شعر چیزی است شبیه به اذعان به مرگ پدر ... ( در واقع مهجوریت و عدم استقبال از شعر به دلیل برخی افراط کاری های شیزو فرنیک زبانی که هر چینش غیر عاطفی از کلمات را شعر می گویم و این تاوان آنارشیسم زبان ناشی از چهره ناقص آزادی در عرصه زیست جهان واقعی ماست )
پتانسیل قابل توجهی در شعر موج می زند
عشق
همیشه حرف تازه ای است
که در خطوط سیاه
اتفاق می افتد 

مهدی قربانیان

این حقیقتی است که من کارهای موزون تو رو بیشتر می پسندم
اما از این حرفها که بگذریم
مهدی قربانیان که نه
اما کلا
خود کلمه ی "کلا"
به این معتقد است که مگر به ضرورت ادبیات "تاکید" دستور زبان را نباید شکست


"چه طوفانی می تواند برانگیزد

در دلم ..."
کاربردی نداشته

معصومه جمالی مهر

لطیف و شاعرانه و از دل برخاسته بود و بر دل نشست.
...دریا طوفانی شد امشب/برای من/که بنویسم/شعری برای تو/تا از یاد نبرده باشم/
گاهی/نام کوچکت/چه طوفانی می تواند برانگیزد .
به نظرم " در دلم..." پایان کار را بردارید. اثر گذاری امجام شده است و نیازی به تاکید نیست. و در آخر "...عشق/همیشه حرف تازه ای است/که در خطوط سیاه/
اتفاق می افتد 

محمد مراد

درود بر شما
خوشحالم از اينهمه اعتماد بنفس شما كه از بند بند شعر تراوش ميكند ، يعني دريا با آن عظمت و طوفان ويرانگرش و ماه و خورشيد و فلك براي اينست كه احمد عزيز ما را سر شوق بياورد تا شعري بگويد ، بهانه ي خوبيست براي سرودن خصوصا كه نامي كوچكي پديد آورنده ي اين طوفان بزرگ باشد ،
فكر ميكنم اين سروده زوائدي دارد كه اگر زدوده شوند ساختار قابل قبولتري مي يابد
مثلا در يا دريا طوفان طوفان كه كمكي به سطرهاي بعد نميكند يا حروف ديگري را ميتوان حذف كرد بدون آسيب به شعر 

پروین پورجوادی

بندهاي اول شعر مي توانند حقيقت داشته باشند واتفاق بيفتند يك رئاليسم تمام عيار،تصوير زن كنار موج هاي دريا و رگبار باران . شاعر البته به خوبي توانسته شكست ايجاد كند وچرخشي آرام بسوي عشق داشته باشد . سويه ي عشق در اين بخش شعر شخصي ست ، در حيطه ي شخصي احساس با همه ي زيبايي وبرجستگي كاركرد اجتماعي ندارد چنانكه سيماي منتطر زن كنار درياي مواج مي تواندداشته باشد . شايد به همين دليل ست كه برخي از دوستان جوري سانتي مانتاليسم را در شعر تو احساس كردند.
اما زبان در شعر تو روان ست وفرم زيبايي دارد بخصوص در شعر اول براي بسامد دريا وطوفان



 

سلام

ایستاده ام در اتاقی تاریک و خیس/پنجره باز است/باد سردی میوزد/از دوریت دارم گریه میکنم برادر!/

یادت را به من بده

             همه ی این پست برای محمد نوروزی است : واو به واوش!

 

 

                                                             "سنگواره"

من زمین را مثل همه می بینم

سنگواره ی دردی

که در کهکشان از یاد می رود

پس شاید اگر گاهی هم

رفته است فرو

در پیچ و تاب زرد موهای خورشید

زیر سر آن سنجاقک باشد که در برکه ای کوچک

پاهایش را می شوید!

و در تعجب است

از قورباغه ای که آنسوی برکه

غمباد کرده ابوعطا نمی خواند و

زمین را در مدار ۳۶۰ درجه ی خاموش خورشید و ساعت می بیند

در توقف زبانی

که نمی چرخد به گفتن دوستت دارم

در این حادثه ... باد

انگار از چیزی ترسیده باشد

آنچنان می دود

که دو مادیان سپید

هراسناک

از پشت تکمه هایت بیرون می زنند

و تو

گریه می کنی و در زانوانت فرو می روی

از ناگهانی این سرما

از ناگهانی این اتفاق

- احمد

         زمستان و این همه سنجاقک؟

می لرزی و من

طرح ناتمام قورباغه ای در برکه را بر بوم می گذارم

ملحفه ای منقش به سیاره ها و ستاره ها دور تنت می پیچم

حالا می توانم کهکشان را تنها مثل خودم ببینم

سنگواره ی دردی

که در های و هوی زمین گم شد!

{م.ا.شوشی}

...........................................................................................................................................

پ.ن ۱) زمستان است ...

پ.ن ۲) تحمل من کم شده یا نگاه تو سنگین است؟

پ.ن ۳) صدای شبانه ات را عشق است ... محمد ...

پ.ن ۴) هنوز بیدارم ... هنوز بیداری ... هنوز بیدارند؟

پ.ن ۵) گمان نمیکنم بت من ...

پ.ن ۶) یک کتاب برایت خریده ام امروز در عصرهای آبادن ...

پ.ن ۷) نصرت گفت: ای دوست/ این روزها با هر که دوست می شوم احساس می کنم/ آنقدر دوست بوده ایم که دیگر/ وقت خیانت است

پ.ن ۸) به سراپرده های خویش بازگردید ... بگذارید دمی بیاسایم (این را حسین از زبان دیگری می گفت!) 

پ.ن ۹) اگر بر ما منت گذاشتید نقد فراموشتان نشود

پ.ن ۱۰) سلام ... خداحافظ

سلام

"میخواهم از او شروع کنم ! از او که هیچ حقی اگر به گردنمان نداشته باشد، حق برادری که دارد ، و از کلامش همیشه عشق می بارد " با یک گل هم بهار می شود/ وقتی مریم می آید...!" برادرم را اینجا بخوانید:

 کامران تیموری http://www.khamushane2.blogfa.com/

بعد میروم به آبادان ، و او که به رنگ دف و تنبور است و از بزرگی اش همین بس که همیشه می گوید : "بیا... ششدانگ آبادان بنامت"

ناصر ندیمی http://www.ahoora110.blogfa.com/

این وسط شاعری دارد برای کودکش می نویسد، به احترام همه ی مادرها کلاه مان را از سر بر میداریم:

سیده شهره حقدوست اسکویی http://www.haghdoust.blogfa.com/

خودتان قضاوت کنید! می شود از هر دری سخن گفت اما یادی از شمیم شعر و اساتید نکرد؟ آن هم معملمی که می گوید : "آن حوالي كه عشق جاري نيست، زنده‌ها مردگان بي‌گورند"

احمدرضا قدیریان http://www.sarv5000.blogfa.com/

شهر من شوش است و بود و گشت و گردید ! شهر دانیال نبی ، شهری که در آن مجاهد با شاید شعر به دنبال نبوت یک فانوس وهم زده است در اینجا:

مجاهد چنانی http://www.chenani.blogfa.com/

مخاطب عزیز پیش فرض هایت را رها و در متن من با قوانین من بازی کن، حالا فرقی هم نمیکند در شمال باران ببارد یا نبارد مجبوری با قواعد او بازی کنی!

مهیار خاوری نژاد http://www.vahmesabzam.blogfa.com/

با برادرم شروع کردم و با اخوی تمامش می کنم که همه میدانید در اتاق ۱۱۱ است و من نمیدانم چه بناممش جز:

ایمان عباس پی http://www.otaghe111.blogfa.com/

وای ! داشت از قلم می افتاد خودم و شعرم با نام "زندگی بهانه است"!

                                                                                "تقدیم به تمام دیوانه ها!"

 صبح می آیی

آنچنانک که دو استکان چای

و نور از لای پنجره

بوی مستانه ی علف می دهی و مثل شرشر باران

رد می شوی از اتاق

پخش می شوی در حیاط ، خیابان ، پارک 

انگار

بهار زیر پوستم رفته باشد

گلستانی در قلبم شکوفه زده

هفت شاخه برای دستت

که انتظار چشمت را

" دُ ر ِ می فا سُل لا سی " وار

بر نیمکت نا کوک پارک ضرب گرفته

هفت شاخه برای چشمت

که موسیقی ـ دستت را

به زیبایی یک نگاه

به زیبایی یک سلام تمام می کند

 

چقدر ساده است در کنار تو بودن

درد دل ها

حافظ خوانی های گاه و بی گاه

"من که ملول گشتمی از نفس فرشتگان / قال و مقال عالمی می کشم از برای تو" 

عزیز دل واو بده

و من

که غرق در نگاه تو

                        - سکوت می کنم - 

لبخند می زنی

زندگی با تو لبخند میزند

و پرنده ها

تنها در لحن خنده های تو اوج می گیرند

تا ماه هزار پاره را

از کف دریا ها

اقیانوس ها

به جانب آسمان ببرند

 

حالا شب شده

تو خیابان ها آن طرف تر خوابیده ای

کابوس ها

فرزند همین فاصله هایند !

چند کروکودیل

با دهان هایی کف آلود از پی ام می دوند و 

بیابان بی انتها

با همه ی خارها و سنگریزه ها و بادهای داغ

ناگهان 

به یک دره ی مخوف ختم می شود

همآنجا

تو چون قویی مهربان

به خوابم می آیی

و شب

چنان آرام و زیبا می شود

که به دامان مادرم می ماند...

 

از هر طرف که به زندگی نگاه می کنم

بهانه ایست

برای دوست داشتنت ...

                                         {م.ا.شوشی - جمعه ۱۸/۶/۱۳۹۰ - شوش}

--------------------------------------------------------------------------------------------

پ.ن ۱) آتشی به پا کن ...

پ.ن ۲) با تو نبودم ...

پ.ن ۳) این مشق های لعنتی ...

پ.ن ۴) این دلتنگی مدام که در من است ...

پ.ن ۵) می روم فرو در قاب لیوانی که شکسته بی دلیل ...

پ.ن ۶) بر ما منت گذاشته نقد فراموشتان نشود ...

پ.ن ۷ ) یا حق

سناریوی چشم هات تقدیم می شود به مهربانی ها شاعر ، طراح ، کاریکاتوریست یا شاید طراح ، شاعر ، کاریکاتوریست یا کاریکاتوریست ، شاعر ، طراح!!! نمیدونم !

به هر حال نامش کسری است کسری عباس آبادی  

                                                       "سناریوی چشم هات"

 

در خودم بمب کار گذاشته ام

قلبم

مثل ساعت می زند

با آن شماره های معکوسش

ده

نه

هشت

هفت ثانیه ی دیگر وقت دارید این شعر را ترک کنید

واژه ها

از دهانم به بیرون می دوند

پلیس

دست هایم را نشانه می رود

مادرم

دانه های تسبیح را

نام تو اما

تکان نمی خورد از جایش

سنگینی می کند بر شانه هایم

 

چشمانم را می بندم

نم نم

باران

پیاده رو ها خیس

ماشین ها

و چتر تو نیز

می تکانی اش

- دیر که نکرده ام؟

لبخند

و رد یک نگاه

که کشیده شده تا همین ثانیه ها

شش

پنج

از چهار طرف صدای آژیر می آید

باد

قوطی ای را بر جاده می رقصاند

و صدای برگ ها

بر شانه های آکالیپتوس

اوج می گیرد سمفونی شعرم

تک تیراندازها

در موهایم مستقر می شوند

رئیس پلیس

دستور می دهد نواری زرد دور این شعر بکشند

مادرم

در سجاده فرو می رود

و دانه های تسبیح خیس

 

پرده را می اندازند

از پشت صحنه صدای پچ پچه می آید

چند سایه به این سو و آن سو می دوند

می ترسم

از حرکاتشان

از لرزش دست ها و پاهام

سردم است

و قرچ قرچ دندانانم

لکنت گرفته ام

و دد دیگر هی هیچ واژه ای از دهههانم بببیرون نمی دود

نام تو نیز

تکان نمی خورد از جایش

می شکنم

و زانوانم بر زمین می افتند

 

پرده

سه

دو

دورنمای چشم های تو اما ...

نام تو اما ...

عاشقانه های تو اما ...

می تکاند صحنه را

دیگر باران بند آمده است

و گرمای اتاق

فضای شعر را عوض می کند !

دارم جوش می زنم

یعنی چه که نمی شود؟

حرف نمی زنی

از پنجره خیابان را می پایی

روی بر می گردانم

می گویی:

- کاری از دستت بر نمی آید

پلیس همه جا را محاصره کرده است

و تک تیراندازها منتظر دستورند

همین حالا خودت را مرده فرض کن

 

دیگر صدای آژیر نمی آید

و قوطی پشت یک سنگ

خیره شده در شعر

مضطرب است

دانه های تسبیح اما

رژه می روند در دست هایم

مادرم

در سجاده چیزی کم دارد

وقت آن رسیده چشم هایم را باز کنم !

وقت آن رسیده چشم هایت را باز کنی !

آنی باقی نمانده بانو

این رگ گردن

که برآماسیده پیش چشم هات

به بمب وصل می شود

این هم تیغ

که خودت می دانی

چقدر به شریان شعرم می آید

بزن

و رها کن مرا

خود را

و همه ی این واژه ها که از بس دویده اند به نفس ... نفس ... نفس افتاده اند

نام تو اما

تکان نمی خورد از جایش

دست هایت نیز

یک

و موج انفجار قوطی را به میان تماشاگران پرتاب می کند

تک تیراندازی با سطل

خون پخش می کند در شعر

که پاره پاره شده از ترکش ها

پلیس ها

انگشت حیرت به دهان می گیرند

خرده شیشه ها

از قلبم به بیرون ریخته می شوند

مواظب باش عزیزم !

بریده نشود دستت

دستت

دست و سوت و کف

پرده را می اندازند

اما

شعر ترکش خورده یک جایش لنگ می زند

آنجا

که چند لکه ی خون

بر دانه های تسبیح مانده

و بیچاره مادرم

بیچاره مادرم

هنوز فکر می کند

بانی این انفجار

نه کارگردان

که چشم های تو بود !

                                (م.ا.شوشی ۲۶/۵/۱۳۹۰ - شوش)

 

دیگرانش گفتند: 

مجاهد چنانی

سلام
در خوانش اولیه ی شعرتان_بند اول آن_با یک کاربرد تازه برخورد کردم.ساعت زدن...در سنت های معنایی زبان فارسی ترکیبی به نام ساعت زدن نداریم.اما در اینجا میبینیم که این ترکیب هیچ نوع دشواریی در فرآیند فهمیده شدن شعر ایجاد نمیکند زیرا تحلیل صوری_معنایی زبان شعر ما را با یک جایگزینی زیرکانه مواجه میکند...قلب..بمب و ساعت هر سه با هم به کار رفته اند و قاعدتا باید قلب بزند و بمب ساعتی تدریجا منفجر شود و شاعر در اینجا با ادغام قلب و ساعت دلهره نزدیک شونده ی انفجار را با فضاپردازی عاطفی تاثیر گذاری رنگ آمیزی کرده است...
ویژگی دیگر شعر این است که شعر از شعر بودن آگاه است طوری که می خواهد ما را از فضای شعر بیرون کند وبه ما هشدار می دهد که شعر را ترک کنیم اگر چه خود این بند تا حدودی دچار کلیشه شده است اما در کلیه ات شعر تحسین بر انگیز است
به کار رفتن یک فعل برای دو فاعل در بند (پلیس دستهایم را نشانه می رود مادرم دانه های تسبیح را)نکته ی دیگر قابل تامل شعر است
البته اگر از یک دریچه دیگر نگاه کنم شاید به کار بردر کلمه ی پلیس و مادرم در پشت سر هم، هم به هارمونی و گرافیک شعر کمک وهم همدست بودن پلیس و مادر را تداعی می کند_به این صورت(دست هایم را نشانه میرود_پلیس _مادرم دانه های تصبیح را)
اضافه شدن دوم شخص در بند پایین تر اگر چه بدون مقدمه است اما همین که در بقیه ی شعر نقش مهمی ایفا می کند قابل چشم پوشی است اما ای کاش به یک شکل دیگری استفاده می شد(البته در بند مذکور)
شعر در ادامه اگر چه از حسنهای زیاد ی برخورد است که از بارزترین آنها حرکت سیال ذهن است که تا انتها همراه شعر بوده است اما به عقیده بنده این شعر احتیاج به باز نویسی دارد و طبیعتن در این باز نویسی بعضی از بند ها باید حذف شوند

نکته ی دیگر در بند (مواظب باش عزیزم...)
این است که به نظر من با کلیت شعر سازگاری ندارد در واقع وجود مادر در شعر اگر چه ا حدودی عاطفه را به شعر تزریق می کند اما شعر را آنقدر عاطفی نمی کند که بتوان این بند را در کلیت شعر هضم کرد
از نظر مفهومی (من شعر یا راوی یا صدایی که در طول شعر می شنویم)سر در گم است و خواننده را سر درگم می کند ومعلوم نیست چه ماهیتی دارد
ود رادامه باید ذکر کنم که شاید این شعر باید زود تر تمام میشد
اما اسرار شاعر برای ادامه شاید بخشی اعظم این سر در گمی را به وجود می آورد...

مهدی دوست محمدی

سلام دوست عزيز
به عقيده من شعر بيش از حد به سمت شعارگرايي و ذهني شدن پيش رفته است
و اگرچه تخيل از عناصر اصلي شعر است اما بايد مواظب خطر ذهني شدن و شعارگرايي شعر باشيم.همچنين تطويل ناروا در كارتان مشاهده مي شود به گونه اي كه مخاطب با خواندن چند سطر، شعر را رها مي كند.پتانسيل يك شاعر خوب شدن را داريد

سید میثم حسینی

سلام بر احمد عزیز
شعر بسیار خوبی بود ممنونم خوبی های این شعر را خودت هم میدانی
من فقط ایراداتش را عرض میکنم:
شعر از اینجا شروع شد
ده

نه

هشت

هفت ثانیه ی دیگر وقت دارید این شعر را ترک کنید

و ماقبل این نیاز نیست
2/- شعر در فضای بسیار خوبی حرکت میکرد و به نظر من فقط تعلل و درازای شعر مخاطب را خسته میکرد
جملات اظافه را حذف کن( جملاتی که بود و نبودشان کمکی به شعر نمیکند)

حسن آذری

سلام. کارتان ر با دقت خواندم.یه توصیه ای دارم البت مبانی نظریش نمی دونم چیه ولی تجربه های شخصی خودم رو می گم: این شعر فلان خواهد شد این شعر بهمان خواهد شد شعری که دارید میخوانید در این شعر چیزی خواهد شد ووووو
در دهه هفتاد بسیار بسیار زیاد تکرار می شد و خود بنده نیز مرتکب می شدم اما نمی دانم چرا این شگرد که نوعی فاصله گذاری محسوب می شود کمی مندرس شده است.
کار شما گزاره هی خوبی داشت.

سیده شهره حقدوست

سلام
خدا را شکر که حال شما خوب است و دنیا را تمام شده فرض نکردید.اما این شعر،اول اینکه من دوست ندارم در شعرهای تقدیمی نکته سنجی کنم چون بالاخره شاعر برای هر بندش حرف خاصی داشته و البته شخص محترم خاص هم که شعر،تقدیمش شده آن را به همین صورت دوست دارد.اما خب بیشتر شعرها هم تقدیم به لحظه ای هستند که اتفاق افتادند پس بی ملاحظه بگویم که خیلی کار را کش دادید و گاهی واقعا ضرورتی در وجود بعضی بندها نیست.غیر از اینکه خیلی پیشتر باب شده بود که بگویند این شعر فلان است و این شعر مثلا به همین جا ختم میشود و ...شاید بهتر است تکرار لفظ شعر را کم کنید.اما من از حضور تسبیح مادر تا انتهای شعر خوشم آمد و باز هم خوشحالم که بازگشتید.

علیرضا نوری

سلام
سطرهای خوبی داشت که باید بهت تبریک گفت
اما بعضی از سطرها هستن که مال فضای شعر نیستند شاید یک فضای ادغامیه از صدا و تصویر..
اصرار شاعر به آوردن کلمات و فضاهایی که دوست داره همیشه جواب نمیده

مهیار خاوری نژاد
سلام دوست کم پیدا...
ممنون از حضور و نقد ارزشمندت...

شعرت را خواندم احمد شوشی عزیز
شروع زیبایی دارد که با رعایت ایجاز می توانست زیباتر هم بشود، شعر مبتنی بر تصویر و فضاسازی است و در این امر بسیار موفق عمل کرده.

ایجاز احمد عزیز،جای ایجاز در این شعر خالی است چون شعر با اینکه حرکت دارد اما مبتنی بر یک ایده است و در کار های تک ایده ای و تک کانونی به این شکل، رعایت ایجاز و پرهیز از زیاده گویی از ضرورت هاست.
البته درست است که شعر فضایی تئاتری (البته بیشتر سینمایی) دارد و توضیح موقعیت مکانی و زمانی از مناسبات آن است ولی همین توضیحات اگر از حد بگذرد خسته کننده می شود.

آن چیز که از آن به عنوان آرمونی یا هارمونی در شعر یاد می شود هم به درستی دراین شعر پیاده شده است و در این امر موفق بوده ای البته این مهم به دلیل تک کانونی بودن اثر و توضیحات حول همان کانون در فضاسازی محقق می شود، حال به نظر بنده باید به گونه ای عمل شود که هم این آرمونی را در اثر حفظ کرد هم از توضیحات بیش از اندازه پرهیز نمود، اين وظیفه ی مهم شاعر این گونه اشعار است....
*
شاعر تخیل خوبی از خود نشان داده اما همان توضیحی شدن و ارتباط کامل و بدوون نقص طولی در اثر مجال تفکر عمیق را به مخاطب و اجازه ی مکاشفه های آن چنانی را نمی دهد و شعر بدون هیچ مشکل و دست اندازی به مخاطب خود عرضه می شود.
این شعر سطرهایی دارد که در عرض بسیار موفق عمل کرده اند و به شعر جانی دوباره بخشیده اند.

سبز سبز سبز

ناصر ندیمی

سلام
این شعر با خوانش خود شما بسیار زیباست...بخصوص بندی که لکنت دارد....این شعر بسیار زیباست ...هم از لحاظ ساختار زیبانی و هم تکنیکی...شعر بلندی است اما مخاطب را خسته نمی کند.بلکه مخاطب خوب با شاعر همراه می شود.این شعر را هم با خوانش خودم لذت برده ام و هم آن روزی که با خوانش خودت-شب شعر آبادان-خودت شنیدم.و خیلی ها هم عقیده ی من بودند...سپید بلند موفقی است...
بهترین ها را برایت آرزومندم
در پناه حق
یا علی مدد...

عبدالله نظری

سلام احمدِ شوشیِ عزیز
من همان دیشب خواندمت. مهدی را هم خبر میکنم.
اما برای حرفِ جدی زدن باید وقتِ بیشتری داشته باشم. اولش این است که بنظرم کمی قابلیتِ تعدیل دارد این شعر. و با نظرِ یکی از احباب موافقم که لکنتِ زبان را به این شکلی اینجا نشان داده ای دوست ندارم. شاید برای یک کارِ موزون قابل قبلول بود، بواسطه ی آهنگ، اما اینجا نه!
شروع و پایانِ کار را به شدت دوست داشتم. به حدی که میتوانم حسودی کنم که چرا این شروع و پایان از من نیست.

حامد

سلام احمد جان دوست عزیز و شاعرم
بدون فوت وقت می رم سر شعر خوبت
همون طور که خواستی کاملا سینمایی بود
آهنگ شعر همین طور تندتر می شد
هیجان این طپش های رو به انفجار رو دوست داشتم
باور کن بی اندازه این شعر با سلیقه ی من جور بود
انتخاب واژه ها دقیق و مناسب
شروع و پایان خوب والبته وجود یک ذهن خلاق در پس هر سطر پیدا بود
زنده باد ...
لذت بردم

ابراهیم فدایی

سلام
حرف زدن در مورد این شعر کار ساده ای نیست و بیش از همه اینکه تنها میبایست از زبان احمد شوشی شعر (خصوصا این شعر) را شنید تا بفهمیم چه گفته ؟ چه میخواسته بگوید؟ و ... که من این توفیق را داشته ام . شاید خیلی ها اعتقاد داشته باشند که شعر را همه کس باید بتواند راحت بخواند ... خب ما شاملو را همه می خوانیم ولی آیا همه مثل شاملو می خوانیم ؟ مسلما نه!
بارزترین مشخصه ی شعر تلفیق چند هنر با یکدیگر بوده است (شعر ، موسیقی ، گویندگی ، سینما و تئاتر و داستان نویسی) و سیر روایی که در عین ساده بودن و بدور از پیچیدگی های معمول غافلگیری های مختص به خود را دارد ... در خیلی از جاها ما انتظار اتمام شعر را داریم اما ناگهان با ضربه و حادثه ای جدید که مخاطب به آن آشنایی ندارد و به همین دلیل ممکن است برای بعضی مخاطبین آزار دهنده و نامنوس باشد شعر را صیقلی نو داده اید.

بازی دیگری که شوشی با مخاطب راه انداخته همان بازی دادن مخاطب است خصوصا از آنجایی که چشمانم را می بندم تا وقت ان رسیده چشمهایت را باز کنی (در این میانه هر چه هست بازی دادن مخاطب است) و در ادامه /و موج انفجار قوطی را باز بازی دادن مخاطب است تا بیچاره مادرم ...
عینی کردن شعر و مخاطب را به فضای رمان بردن مشخصه ی دیگری است که به کار شما قوت بخشیده است . اینچنین توصیف فضا و صحنه را ما فقط در رمان نویسی می بینیم / رئیس پلیس دستور می دهد نواری زرد دور این شعر بکشند... تک تیراندازی با سطل خون پخش می کند در شعر و ... که بسیار زیرکانه در شعر جا گرفته و هیچ گونه آزاری هم به شنونده نمی رساند.
جان بخشیدن به اشیا نکته ی مثبت دیگر کار است : قوطی و تسبیح (تا فراموش نکرده ام همین در کنار هم قرار دادن کلماتی کنار هم که شاید نشاندنشان در یک شعر به همین سادگی ها نباشد مثل همین قوطی و تسبیح ولی شما با کلامی که سادگی را در ان جریان داده اید ذهن مخاطب را از این توجهات دور کرده اید)

گم شدن شخصیت اصلی شعر که بنا بر سلیقه ی مخاطب هرکدام از کارکترهای زیر می توانند شخصیت محبوب و اصلی برای مخاطب باشد: خود شاعر ، او (که شاعر شیدای اوست) و نام او ، مادر ، پلیس ، حتی تسبح و قوطی !
رفت و برگشت ها از شعر به سن تئاتر از سن به پشت صحنه ، از پشت صحنه به خانه ، دوباره امدن به شعر ، بازگشت به تئاتر و ... ویژگی مثبت کار است
استفاده از موسیقی در شعر (برای اثبات همین کافی است به نظرات مخاطبینت رجوع کنی بعضی از دوستان شاعر اعتقاد دارند که مثلا لکنت در شعر آزار دهنده است اما فی المثل ناصر ندیمی که گویا شعر را با لحن شوشی شنیده انجا را از نقاط قوت شعر می داند) لکنت، صدای برگ ها، سمفونی ، صدای آژیر ، سوت و کف زدن بینندگان تئاتر و ...
تصویر سازی های ساده اما پر معنا : شانه های آکالیپتوس / قرچ قرچ دندانانم / نام تو اما تکان نمی خود از جایش / در سجاده فرو می رود و ...
غافلگیری ها و تعمدا به تاخیر انداختن شعر و به مخاطب گفتن : حالا توچند سطر دیگه بیا ببینم چی میشه !

بازی با اعداد که در حالی که بسیار ساده اتفاق می افتند و بدون هیچ سانسوری از ده به یک ختم می شوند حاوی دو نکته ریز است که از چشم مخاطب تیز بین دور نمی ماند ! اول درگیری اعداد در سطر بدون اینکه خاصیت ریاضی و زمانی خود را از دست بدهند :
هفت ثانیه ی دیگر وقت دارید این شعر را ترک کنید در ادامه ی 10، 9، 8
از چهار طرف صدای آژیر می آید در ادامه ی 6 ، 5
سه ، دو ، دورنمای چشمهای تو اما ... و دوم فاصله ای که گویا تعمدی بین ۲ و ۱ افتاده است که تداعی کننده ی بسیاری از فیلمهاست که در لحظه ی انفجار ثانیه ی ۱ بسیار به کندی اتفاق می افتد و هیجان آور است که در شعر شما خواسته یا ناخواسته این اتفاق روی داده است.
مظلومیت در همه ی شخصیت ها به جز کارگردان:
شاعر مظلوم است ( دوست دارد محبوب جلوی انفجار او را بگیرد اما ... )
محبوب مظلوم است ( دوست دارد جلوی انفجار را بگیرد اما نمی تواند ! پلیس همه جا را محاصره کرده است ...)
مادر مظلوم است (این جا را خود شاعر هم اشاره کرده : بیچاره مادرم)
قوطی مظلوم است ( انجا که مظطرب است یا آنجا که او را به میان تماشاگران پرتاب می کنند)
پلیس مظلوم است ( انگشت حیرت به دهان می گیرند)
تماشاگران تئاتر با آنکه دست می زنند و سوت و کف مظلوم اند چرا که دلیل کار خود را نمی دانند و ..
و تنها این کارگردان که گرداننده ی بازی (نمی شود او را با شاعر یکی پنداشت چرا که شاعر خود شخصیتی اصلی تر در شعر دارد) است به مراد دل خویش می رسد.

و جالبترین نکته در مورد این شعر اینکه هدف از شعر ستایش چشمهای یار بود بی آنکه دچار لوس بازی های مرسوم شود و این عشق به چشمها و تقدس انها را تا انتها ادامه می دهد و حتی به نوعی مادر را سرزنش هم میکند که چرا مقصر را چشمها میداند و نه سرنوشت (کارگردان)
و پیام فلسفی کار هم این بود که ما در برابر سرنوشت کاری از دستمان بر نمی آید ! و تقدیر چنین بود ...
با این هم مخالفم که می گویند شعر اینگونه شد شعر چه کار کرد و ... مربوط به دهه ی هفتاد است و کهنه / به مد توجه کنید : همان تیپ های قدیمی است در چرخه ای نو ... استفاده ی شما از لفظ شعر نیز اینگونه بوده است.
نکات منفی را شعر نمی گویم چرا که میدانم بهترین منتقد شعر خودت ، خودت هستی!
امید که همیشه فیلموشعر نویسیتان ادامه داشته باشد !
و مرسی از اینکه بالاخره بمب (تو بخوان سناریوی چشم هات) رو تو وبلاگت کار گذاشتی

احمدرضا قدیریان
سلام بر احمد شوشی عزیز
ممنون که خبرم کردید و خوشحالم که به روزید.
من این شعر را شعر سپید موفقی ارزیابی می کنم. شعر، نسبتا طولانی است اما تصویرها چنان پیوسته از جلوی چشم خواننده و بهتر بگویم بیننده عبور می کنند که تماشاگر تا آخرین لحظه با آن همراه می ماند. از ویژگی این شعر سطرهای غالبا کوتاه است. این ویژگی به ایجاز کمک می کند به شرطی که این ایجاز در جهت افقی منحصر نماند و در جهت عمودی نیز رعایت شود که فکر می کنم می توان چنین کرد و برخی سطرها را حذف نمود. ویژگی دیگر این شعر، ماهیت روایی آن است. البته در این شعر، میزان دیالوگها کمتر است و همین امر باعث شده که بیشتر به سمت داستانی بودن میل کند تا نمایشنامه ای بودن. تصویرها زیبا هستند و زبان عمدتا سالم است و در مجموع چنان که گفتم شعری موفق را به خواننده ارائه می کند.
همواره موفق باشید و روزهایتان پر باد از سرود زندگی.

ایمان عباس پی

سلام.
جالبه که تو عصر بعد از اتم، ما هنوز با این اینترنت هندلی باید به کامنت دوستان عزیزی چون تو سرکشی کنیم!!
به هر حال تاخیر من رو ببخش!
شعر بلند مضراتی داره که قطعا خودت آگاه تری به اون که اینقدر سعی در حفظ چارچوبه ی شعر داشته ای و چقدر خوب که رد پای این سعی رو جز در سلامت واژه ها نمی شه جستجو کرد.
ولی به هر روی همین که شعری رو بشه کوتاه تر کرد رو بلند سرود یعنی ضعف.
و این ماجرا رو حدس می زنم که در این شعر می شد پی گرفت و سطرهایی بودند که می شد نباشن.
راستی!
بخشی که لکنت رو جاری کرده بودی!
وقتی با اون قاطعیت می گی که:
لکنت گرفته ام

و دد دیگر هی هیچ واژه ای از دهههانم بببیرون نمی دود
به نظرت می شه دوباره خیلی راحت به زبون قبل از این سطر برگشت؟!!
گمون کنم کمی سختگیرانه تر باید به این قسمت شعر نگاه می کردی!
و چه بسا برای پایان بندی مناسب تر می بود!
به هر حال خوشحالم که این شعر خوب رو با صدای خودت در اون روز خوب شنیدم.
مانا مانی

مینو نصرت
این شعر بلند که با تپش های قلب و هیجانات شخصی شاعر توام است هم بدل به صحنۀ نمایش در چند پرده شده است و هم محل سرایش دلخواه های شاعراست و هم سکوی آفرینش. اما مجال آفریدن وجود ندارد چرا؟ چون شاعر و کلمه هایش سراسیمه در حال دویدن و دواندن هستند. سکون و آرامشی نیست تا رویداد مبارکی روی دهد. درست است که هستۀ تمام آفرینش ها عشق بوده و ممنوعیت از عشق. درست است که فاصلۀ میان دو وجه انسانی میتواند به فاجعه بینجامد اما شاعر با دانش تمام حسن ها و عیوبات است که ناگهان دریچۀ خلاقیت را می گشاید و مواد خام را در هم آمیخته جهانی تازه خلق میکند. از الف تا ی را میدانیم و شاعر نیز میداند اما آنچه این حروف خسته و آسیمه را به گرداب می کشاند و می بلعد و هضم میکند و بالامی آورد و به عنوان مواد خامی از آن برای خلاقیت تازه استفاده میکند دیدن دیگرگونۀ تمام اتفاقات پیش روی است. شاید به گونه ای بتوان گفت شاعر با اغتشاش اذهان و به هم ریختن مرسوم ها در صدد بیان چیز دیگریست هر چند این چیز در انتهای شعر در «چشمان او» سرشکن شده است اما میتوان گفت شاعر به معنای واقعی میخواهد تمام بگیر و ببند ها و زد و بند ها و بروز وقایع مهیب و هولناک را به گردن دل بیندازد که انداخته است . تیک تاک دل به واقع خطرناک ترین و در عین حال لطیف ترین بمبی ست که آدمی آن را می شنود اما خود را به کری می زند. به نظر میرسد با حذف سطرهایی اضافه که حقیقتا هم اضافه هستند شاهد شعری ساختار شکن و معجز خواهیم بود. و بمب درست در جای خودش منفجر خواهد شد.

حافظ عظیمی

سلام علیکم
شعری در مقابل من است با روایتی بلند که شاعر با اشراف کافی بر موضوع سعی بر آن دارد تا با اجرایی متفاوت از آنچه که خاصه ی روایت های خطی ست مخاطب را تا پایان با خود همراه سازد.کلیت اثر در روایتی رقم می خورد که به طوری هندسی از یک بردار تبعیت می کند . برداری که آغاز آن هم چنین جهت و انتهای آن کاملا مشخص و شاعر به گونه ای مهندسی آن را پیش می برد. در همین راستا می توان گفت که بیشتر تصاویری نیز که در طول شعر رقم می خورند معطوف به این موضوع می باشند. به همین علت در نهایت مخاطب با کار یکدستی روبرو می گردد
با تشکر

ابوالفضل حسنی

احمد این کار کار قشنگی است اما تو زیادی کشش دادی یعنی اخرها هرچه بافته بودی دوباره وا دادی ! من نظرم این است که کار انجا که تمام شد باید تمام شود ادامه اش که دادی اعدامش کردی لذا من فکر می کنم این کار قابلیت بالایی در اوایل داشت که تو می توانستی بمب را به شکل کا ملن فرمیک بترکانی و قال قضیه را بکنی...

شیوا فرازمند
سلام
شعر را خواندم.می توانم بگویم که اصولا دوست ندارم شعر بلند را به گونه ای ببینم که لابلای آن حرف تمام شود و بخش دیگری در آن آغاز شود.بیشتر ترجیح می دهم شعر های بلند را به گونه ای بخوانم که بتوانم پل محکمی بین بند ها در ذهنم برقرر کنم بدون اینکه نیاز به واکاوی درون بند قبل باشد...

به هر حال هر کدام از بندها را پسندیدم و لدت بردم.ممنون...

............................................................................................

پ.ن ۱) ابراهیم جان اینم بمب که هی اصرار داشتی ...

پ.ن ۲) پویا نظری عزیز چون میدونم همیشه لطف داری و اینجا میای اگه نقدی ، نظری داشتی دریغ نکن (شعر یه خورده فیلمی بود ! گفتم تخصصته!)

پ.ن ۳) مهرزاد هر چی تو بگی (دربست مخلصیم) مهرزاد روشن را اینجا: www.7vadipoem.blogfa.com/ بخوانید

پ.ن ۴) کامران ... کام...ران ... کامی برارم!

پ.ن ۵) ببخشید اگه پست طولانی بود (درخواستی چند تا از دوستان بود)

پ.ن ۶) نقد هایتان را از ما دریغ نکنید

پ.ن ۷) یا حق

سلام

حالم خوب است ! نه آنقدر که کلاهم را هوا بیاندازم ! انقدر که گاهی در خیابان قدمی بزنم ، حالی و احوالی ( سلام رضا جان، مخلصیم، چطوری داوود؟ ، از علی چه خبر؟ سعید گوشیت خاموشه چرا؟) همین...

 

نظر به لطفی که دوستان طی این دو ماه نسبت به این حقیر داشتن ( چه اونهایی که تو مراسم جواد بودن ، چه اونایی که زنگ زدن ف چه اونایی که پیامک دادن ، چه ...) برای جبران این چند تا کوتاه تقدیم به مهربونی هاشون:

 

                    "گلوله های برف"

پا به پای تو

و گلوله های برف

عکسی است

که در خاطر ابر مانده است .

 

                   "پا به ماه"

بوی نهنگ پا به ماه می دهد این زن

که نام کوچکش "دریا"ست

و در خود

آفتابی حمل می کند

پر از شن ها و صدف ها و کف ها ...

 

مرد می گوید:

                نام کوچکش "ساحل"

 

                      "روسری ۲"

طوفان دیشب

از موهای تو آغاز شد یا ...؟

 

روسری ات را بستی

 

در قفس انداختن باد هم کار تو بود !

           

                  "ملحفه"

انگار

برف بر درخت نشسته باشد

مرا به میهمانی ملحفه ها بردند

آویزان از رخت

باد هم افاقه نکرد

 

راست می گفت مش رجب

<<زندگی

         بازی فصل ها نیست که هی تکرار شود>>

 

                        "شبنم"

نام تو جادوست

در ابتدا خاموش و

در انتها باران

آه ...

تلالو معصومانه ترین لحظه هایم

                                          شب...نم...

                                                        شبنم !

 

                   "قاصدک"

آرامشت را از کجا آورده ای؟

بر شاخه ای رها در آب

خبر مرگ باد را

در گوش ماهی ها زمزمه می کنی

 

نمی ترسی از قیام موج ها؟

 

                     "قایق کاغذی"

من در رویای تو

خودکاری در دستم

و کاغذ

قایقی در آب

 

در نظرها آمده بود:

ابراهيم فدايي:

سلام
خوشحالم كه هنوز زنده اي و مثل ... نفس ميكشي!

گلوله هاي برف: بي نقص است اين كار، و هيچ چيز كم ندارد و كلام است كه در ذهن مي چرخد آفرين

پا به ماه: تصويري از زندگي رو شعر كردن هميشه زيبا بود ميانه ي شعر ميتونست پرداخت بهتري داشته باشه

روسري: از ان دست كارهاست كه تا مدتها كه هيچ تا هميشه در ياد ادم مي ماند/ در قفس انداختن باد هم... فوق العاده است مثل اين ميماند كه يك ياغي را اسير كرده باشي اما خودت اسير مرام ياغي شده باشي!

ملحفه: از سطر سوم تا پنجم باز به دلم ننشست اما مثل خيلي از كارهاي شوشي ضربه ها را در ابتدا و انتهاي كار ميبينيم.

شبنم: آه ... تلالو معصومانه ترين لحظه هايم ...

قاصدك: به نظر من در اين كار همان شيوه ي روايتگري ات در كارهاي بلند را آورده اي كه اتفاقا زيبا هم نشسته است/ دست مريزاد

قايق كاغذي: همان كه در قاصدك گفتم

و سپاس بابت لطفي كه در پست بعد خواهي داشت يعني : سناريوي چشمهات/ نقد اساسي تر بماند براي انجا

................................................................................................................................................................

پ.ن ۱) دست همه تان را به گرمی می فشارم

پ.ن ۲) چشم ابراهیم جان ! پست بعدی حتما "سناریوی چشم ها" را می نویسم

پ.ن۳) مهدی قربانیان : چقدر این نام را دوست دارم (امروز انتهاي ۲۹ آبان است و من از اين پ.ن پشيمون شدم! با اين همه : مهدي قربانيان! چقدر صداي اين نام را دوست دارم!)

پ.ن۴) این هفته به خرم آباد می روم (همینجوری)

پ.ن۵) یا حق

انگار هیچ اتفاقی نیفتاده

و چشم هایم خودشان را خیس نکرده اند

من مقابل بیمارستان لقمان نایستاده ام

ساندیس های پرتقال بوفه تمام نشده

و تو

این قدر دیر از اتاق عمل بیرون نیامده ای

تسبیح چوبی ام این بار به جای صلوات

مستطیل ها را می شمارد

و این تنها اتفاق غیر عادی این خاطره است

بعد از چند ساعت زیاد

آمده ای

از اولش هم بهتر

آن قدر که تمام مردم تو را روی دست می برند

هیچ اتفاقی نیفتاده

و من از میرداماد

تا حرم

بی خود نگران بوده ام

شماره ات را می شود

از هر گلایلی گیر آورد

(حافظ عظیمی)

...............................................................................................................

پ.ن ۱ : چشم های تو دود

لب های من قفل

مرگ با همین چیزهای ساده آغاز می شود

(احمد شوشی)

پ.ن ۲ : ک.خزان عزیز ...م نکن

ادامه مطلب ...

سلام

سلام به همه ی عزیزانی که سایه ی محبتشون هیچ از سر ما کم نمیشه و ما هی شرمنده شون میشیم هی شرمنده شون .

کمی درگیر بودم اما از این به بعد سعی می کنم زود به زود خدمت عزیزان برسم.

با دوشعر در خدمتتون هستم شعر اول "گلوگاه" که تقدیم می شود به مهربانی های "غلامحسین حسینی پور" و شعر دوم  با نام "روسری" تقدیم همه تان

ما را از نقد ارزشمندتون بی نصیب نگذارید.

 

                                                                                 گلوگاه

من شهادت می دهم

صورت لیلا گل انداخته بود

وقتی برق

           بر این صیاد خوش دست می انداخت

دود

از کله ی خان عمو بلند شده بود

و این برنوی لعنتی

این پیر سگ مصب

دم هم نمی زد

 

اینجا به بعد ماجرا را خوب یادم نیست

نمی دانم

چشم های خان عمو بر گلوگاه تیهو بود

یا گلوگاه این پیر

بر چشمهای تیهو

گمانم

صورت لیلا هم گل انداخته بود

وقتی دود

از کله ی برنو بلند شد

شهادت می دهم

هیچ یک

آخ هم نگفتند

نه خان عمو و

نه برنو و

نه لیلا

وقتی

که آهی از گلوگاهم بلند شد

آخ تیهو

        "کوه رفته بودی ام چه کار؟"*

 

                                                                                          روسری

نه

فعلا روسری سپید ات را از سر برندار

بگذار

از جای دیگری

شعر را شروع کنم

از آنجا که ...

خسته ام

نه چون آن ناخدای پیر

که افتاده روی ماسه های داغ و هی سیگار می کشد

چونان منی

که هی اتاق را

راه می روم

و هرچه فکر می کنم

چیزی به یادم نمی آید

نه آن آرام نسیم گیسوانت

نه آن کشتی پهلو گرفته

                   در اقیانوس چشمانت

نه آن آفتاب برنزه

                   در ساحل امن دستانت

با این همه

آن گلهای رسته بر پیراهنت که...

ناخدا بلند می شود

کبریت می زند

سیگار می کشد

دود

دود

باد

گردباد که می شود

چرخ می خورم در اتاق

و گیج

گیج

گیج می رود این نقاشی

                    مرده بر دیوار

 

ساکتم

و آن گلهای رسته بر پیراهنت

که بابونه اند

عطر دیگری دارند

حالا

روسری ات را از سر یردار

بیا کمی نزدیکتر

بگذار از همین جای شعر

دل به دریا بزنم

و تلاطمی

        که گیسوانت

بی امان

       رگبار دستانت 

غرق می شود کشتی ام

                                در اقیانوس چشمانت

 

دیگر خسته نیستم

سیگار می کشم

و می دانم چرا

بی پروایی ام گل کرده تا

حسرت ناخدای نقاشی را دود کنم

 

ناخدا ساکت است

من ساکتم

تو ساکتی

شعر با دردهایش

نقاشی با رنگهایش

سخن می گوید

گل های بابونه معنای زندگی بودند

 و این روسری

که شعر شد

از همان اول

               کفنی بیش نبود .

...............................................................................................................

* چیزی شبیه به این را از بهنام کریمی شنیده بودم که آکنون یادم نیست چه بود!

پ.ن۱: قرارمان این نبود

پ.ن۲: حالا که دستت به باران می رسد بگو یکی اینجا دلتنگ ابرهاست...

پ.ن۳: ندارم

پ.ن۴: نقد فراموشتان نشود

پ.ن۵: یا حق

سلام مهربانان

قبل از هر چیز بابک آزاد در غروب ممنوع به روز است با شعر من و بی بی

اینجا بخوانیدش:  http://www.holyson.blogfa.com/

و اینکه در این پست با دو شعر میزبان شمایم

اولی "مادر" که قلب ماست و دیگری "بی کس" که ...

 

                                                  مادر

دارم به رویای بزرگتری فکر می کنم

فکر می کنم که چطور

می شود مهربانی هایت را در چند سطر شعر جا داد ؟

 

- << روله*

می خواهم بروم به زیارت چشم های بی بی

چای را هم دم کرده ام

باز صبحانه نخورده ،

ننشینی سر درس و مشقت

که خدای ناکرده ، یک وقت زبانم لال ... ! >>

 

... و کلید را چرخاند و رفت مادر

 

مادر

به رویای بزرگتری رسیده ام که مپرس !

...................

روله: آنقدر بار عاطفی این واژه بالاست که نمی دانم چه معنایش کنم/ شاید جگر گوشه ولی نه ... !

 

 

                                                                       بی کس

رود را که دار زدند

سد

آماده ی بهره برداری بود

 

کوه را شکم دریدند

تونل ها

ایستاده بود

 

خلاصه کنم:

تبر ، اره

ابرهای لوت

و یوزپلنگانی که دیگر در بین مان نیستند !

 

چه بگویم ؟

از گنجشک هایت خجالت می کشم

                                          طبیعت بی کس !

---

محمد علی حسنلو

هر دوشعر شما زیبا بودند آقای شوشی عزیز . چیزی که بیش از هرچیزی برایم دلنشین بود زبان اثر شما بود .در شعر اول به نظرم پایان بندی بسیار قوی ست تنها فکر می کنم میشد که شاعر از کلمه ی مادر کمتر استفاده کند .یعنی میشد شعر طوری باشد که مخاطب اجازه کشف بیشتر پیدا کند و صراحت از جانب شخص شاعر کمتر باشد .
در شعر دوم که بازهم پایان بندی نقش بسزایی داشت و به خصوص هفت سطر آخر .
به طور کلی زبان در این دو شعر نسبت به شعرهای قبلی شما دچار تغییراتی شده بود تغییرات هم بیشتر در جهت نزدیک شدن به زبان معیار بود که این از نظر من اتفاق بزرگیست در دنیای شعرهایتان .

---

ارمغان

حس میکنم بند اول دارم رو که برای تاکید آورده اید حشو است و تکرار چند فعل در چند کلمه کمی آزار دهنده میشود انگار مخاطب حق نداره خودش اون فضا رو ترسیم کنه
و می شود که اول سطر سوم آمده کار پرسش را تمام نموده ولی فقط محکوم به یک پرسش است که اگر بعد از شعر میآمد یه تعلیق خوب ایجاد میکرد
مکالمه مادر را دوست داشتم و بهره کشی کامل از کلمه روله
و دلسوزی های همیشگی مادرانه
ولی در انتها کار به روایت رسیده است و دوباره در انتهای کار تکرار شروع که شاید ضربه ای بزرگتر لازم بود
و به
نمایش گذاشتن مهربانی
و کار دوم
به دار زدن رود زیبا بود
ولی کلمه سد ؟
اتنزاع هایی در این کار به چشم می خورد
ولی با توضیحات لطف از بین میرود
و نوع روایتگری شما
بار شعر بودن را کم میکند
و شاید به نوعی شعار گونگی نزدیک میشود
ولی نوع نگاه شما را در هر دو کار دوست داشتم
امان از نقدها که نمی گذارند فقط بخوانی و لذت ببری

---

سیده شهره حقدوست

شعر دوم اما زبان قوی تری داشت.قسمت دیالوگ مادر در شعر اول ،زبان داستانی به خود گرفته و با تمام زیباییهایش به شعر،لطمه زده .یک داستان کوتاه میشد به تنهایی این قسمت.اما شعر دوم کاش چه بگویم را حذف کنید چون لزومی به وجودش نمیبینم .دار زدن رود تعبیر بسیار جالبی ست .دریدن شکم کوه هم .اما خب با اینهمه ،خلاصه کنم هم کمی جای ایراد دارد.

---

رویا ابراهیمی

سلام اقای شوشی عزیز
هر دو شعر خوب بودند هرچند فکر میکنم شعر اول خیلی حسی تر بود و شعر دوم تصویری تر و به نوعی بدیع تر سروده شده بود .
در شعر اول اگر جای شما بودم " میخواهم بروم " رو مینوشتم "دارم می روم" به دلیل اینکه با دارم اول شعر همخوانی بیشتری داره و در ضمن به ریتم شعرت زیبایی بیشتری میده .
شعر دوم خوب بود و دلم نمیاد سلیقه ای راجع بهش نظر بدم .

---

ایمان عباس پی

عزیز همیشه خواندمت.
پیش از هر چیز محبتت را سپاس که برادرانه لطف داری به من
تلاشت قابل تقدیر است که می خواهی زبان به تصویر سازی بگشایی.
تابلویی که بوده را به کلام ببندی و این قابل تقدیر ست...
(اثر دوم بیشتر)به جان بخشی به جهان پیرامون پرداخته ای و این می طلبد که با همه ی عناصر به عدالت برخورد کنی.وقتی که کوه را مفرد ببینی(با صفت انسانی ش) باید که تونل ها را به فعل جمع مزین کنی که در شعر تو آنها نیز جان دارند!
کاش می گذاشتی که من به عنوان مخاطب خود به استنباط از تصاویر برسم و خود(بعنوان یک انسان که در محیط زیست، زیست می کند) به حس خجالت یا چیزی شبیه آن برسم.و تو تنها کاش به ترسیم تصاویر آنگونه که دیده بودی می پرداختی.
اثر اول را ولی ((روله جان!))خواندم و کماکان پر از رد پای مولف دیدم ش!
ولی حرکتت را نمی توانم انکار کنم که رو به شعرهایی بهتر ست!

---

همطا

نمیدانم چرا گفتند خوب بود و پیشرفت داشته اید.شعر اول را که خیلی سریع تمام کردید.و ضربه اش ضربه نبود کمی خودمانی باشیم ضدحال بود.
شعر دوم اما بهتر بود فقط انگار در نوشتنش کمی عجله کردید
این قسمتش برای من(صرفن برای من) مبهم است :
کوه را شکم دریدند

تونل ها

ایستاده بود

تونلها شکم کوه را دریده بودند خب چه کسی ایستاده بود؟درست است منظورتان کوه است اما خوب بیان نشده. مبهم است لااقل برای همچون منی آن هم برای ده دقیقه.که زیاد است .(اولش فکر کردم تونل ایستاده بود!!!)
در کل من - فقط من- از شعر لذت نبردم.اول شعر مادر خوب بود و آخر شعر بی کس
باید بگویم این نظر یک نظر شخصی است و برداشت من از شعریست که خواندم.

---

ابراهیم فدایی

سلام بر استاد شوشی عزیز
شرمنده اگر جسارت می کنیم:
شعر مادر:
من همیشه شنیدم که خودتان می گویید: اگر اینجا را حذف کنید چه اتفاقی می افته؟ هیچ! پس احمد جان اگر در بند اول دو فعل دارم و می شود حذف شوند چه ضربه ای به شعر وارد می شود ؟ هیچ!
در بند دوم آوردن کلمه ی روله خود دنیایی شعر است، همین یک کلمه هزار نوع تصویر به من می دهد و ادامه ی کار عالی است، به قول خودتان جای هیچ بحث نیست.
در بند سوم: ... و کلید را چرخاند و رفت مادر دو تصویر به مخاطب می دهد: تصویر اول مادری که از خانه به عیادت مادرش می رود، تصویر دوم با توجه به کلمه ی زیارت و بی بی این فکر به ذهن می رسد که مادر به دیدار بی بی رفته در آسمانها که این جا را خوب آمده ای عزیز دل
و بند آخر باز دو تصویر دارد البته در ادامه ی مطلب قبل: اول شاعری که از مادرش شاعر می شود و دوم شاعری که به حقیقت مرگ دست پیدا کرده است.
شعر بی کس:
بند اول و بازی با سد و رود یک کشف تازه است ، همچنین کوه و شکم و تونل که به قوت بند اول نیست اما باز کشفی نو است و به نظر من اوج کار یوز پلنگها هستن و پایان بندی تان که مثل همه ی شعر هایی که من از شما خوانده یا از دیگر دوستان شنیده ام تقریبا می شود گفت بی نقص اند.
هر چند شاید اگر مخاطب خود شرمنده میشد شاهد شعر قوی تری می بودیم.

در کل در هر دو اثر آنچه که نمود دارد زبان ساده ی شاعر و بیان روایی اوست. که رفته رفتهشاعر دارد زبان مخصوص به خود را پیدا می کند.
و یک سوال احمد جان ، چرا هیچ وقت شعر های طنز قابل تاملت را در وبلاگ نمی بینیم ؟

---

احمد کنجوری(مهرگان)

سروده ی زیبای نخست اگر در سه سطر:
"دارم به رویای بزرگتری فکر می کنم

فکر می کنم که چطور

می شود مهربانی هایت را در چند سطر شعر جا داد؟"


خلاصه شود شاعرانه تر و عمیق تر خواهد بود.


سروده ی دوم نیز با حذف برخی زواید و سطرهای به دور از حس و حال شاعرانه و عاری از تصاویر (با کمی چکش کاری) تقویت می شودإ مثلا به صورت:

رود را که دار زدند
کوه را شکم دریدند
سد
تونل
تبر
اره...
از گنجشک هایت خجالت می کشم

طبیعت بی کس!
البته این فقط یه پیشنهاده. صلاح مملکت خویش احمد شوشی دانند.

---

ناصر ندیمی

سلام مهربان.رسیدن به این دست احساس ها روحی لطیف و طبیعت گونه را می خواهد کسی را می خواهد که با طبیعت نفس کشیده باشد.از افتادن برگ درخت دلش بگیرد و با بارش بارن ،بارانی شود.احمد شوشی از این شاعر هاست.روله همیشه مرا یاد مادربزرگ ها و پدربزرگ های مهربانی می اندازد که چقدر دوستم داشته اند و دیگر نیستند.و مادر که بزرگترین رویای من است.من مهربانی و صمیمیت شعر ها را دوست دارم.هرچند در شعر اول با نقل قول از مادر از شعر به نثر می رسی شاید آگاهانه و شاید ناخواسته.در شعر دوم ایجاز و احساسی که مخاطب را با طبیعت بکر همراه کنی را با شعر داری.طبیعتی که شاید دیگر بکر نباشد و دست می خورد و خواهد خورد مثل انسان.زندگی سرشار از این دست خوردن هاست.نمی دانم چقدر از ما آدمها از گنجشکها خجالت می کشیم.من سال هاست خجالت زده ی برگ برگ این طبیعتم...

---

محمد کرد

درود رفیق
میتوان قرائت های مختلفی با جوانب متعدد و تصویر پذیر و احساسی بر این دو شعر داشت
شعر اول : احمد جان راستش شعراول احساس شفافي دارد، روشن است اما به نظرم محتوا در شعرت كمي رقيق است، به اين معنا كه انديشه ساز نيست هرچند معنا ها را راه مي اندازد. و همچنین زبان اثر که کمی از سطر های شاعرانه به سمت نثر ی ساده پیش رفته اند.
و اما شعر دوم : در بافتی ظریف و منسجم شکل گرفته... و تعدد تصاویر در پوشش روایتی موجز نظرم راجلب کرد . تصاویری بکر و تازه از رود و کوه و گنجشک و طبیعت را در برابر دیدگان مخاطب می گذارد. من به شخصه از کار دوم لذت زیادی بردم

---

محمد اکبری

هر دو کار را زیبا خواندم. خوب سرودی !! هر چند از واژه های سنگین استفاده نکرده ای اما آوردن « روله » در شعرت با جسارتی وصف نکردنی به خوبی اثر را معنا دار کرده است به خصوص برای مردمانی مثل من و تو که این زبان را تکلم می کنند. اگر پی نوشت هم نمی گذاشتی باز هم به نظر من معنا را به وضوح می رساند.
محاوره و کلامی که در شعر اول آورده ای هم خیلی تأثیر گذار است و یک نوع روزمرگی آمیخته با آرامش را منتقل می کند.
اما شعر دوم
خیلی قویتر و جذابتر از قبلی است. شاید نه در مفهوم بلکه در اجرا خوب کار کرده ای ؛ فقط زیاد با تلنگر هایی که زده ای ارتباط برقرار نکردم می توانند که نباشند مثل : خلاصه کنم یا چه بگویم ؟
در کل دست مریزاد و کلامت جاری و ذهنت سرشار باد

---

حامد کاظمی

من هر دو شعرتو خوندم می دونی که با این لحن و زبان شعر چقدر قوم و خویشم
و لذت می برم از این بیان
شعر مادر شاید پر احساس ترین شعری باشه که تا حالا ازت خوندم
ترتیب بندها و واژه پردازی درست با این لحن و بیان جور در می یاد
شروع و پایان خوب و البته به جا
شعر دوم تشبیهات و استعاره پردازی های فوق العاده ی داره
شاید از لحاظ فنی از شعر مادر بهتر باشه
اما باز فکر می کنم احساس درونی این شعر به پای شعر مادر نمی رسه
ولی باید گفت زنده باد چرا که درست بر اساس سلیقه ی من ترکیب بندی شده
مخصوصا پایان راه شعر
روله...زنده باد

---

حسن سهولی

زبانی طرح مند با تصویرهایی که در دومی چاشنی اندیشه بیشتربه چشم می خورد
تصویرهای حاصل طبیعی وحاصل زبان روشمند شما بود

---

م.آرمان

در كليت شعر دوم -بي كس - بايد بگويم آن الهتاب عاطفي فردي به طبيعت خارجي رسوخ كرده يعني وسعت ديد تاليف گر را كه چاشني قطعه شده مي رساند كه چه طور توانسته انزواي رود و كوه و ديگر عوامل زيست محيطي را برساند اما در مصرع سوم - بهره برداري !؟ كمتر در شعر نشسته يعني مي توانست از ديالوگ اخباري متداول بيرون بيايد. در مصرع چهارم كوه را شكم دريدند بسيار ظريف نگاشته شده خشونت بشري و ناآمني طبيعت مد نظر بوده اما تونل ها ايستاده بود - يك نوع ضعف بيان مطلب در آن است كه مي توان بجاي ايستاده بود _ گفت : تونل ها شكفته بودند.. درپايان كار هم از گنجشك ها تا انتهاي پايان انشايي خوبي در كاريافت ميشود.
تشكر از دعوت شما
م.آرمان

---

سهیلا

من شعر دومتونو بیشتر دوست داشتم و راجع به اون می گم. با این که جسارت بزرگیه.
"کوه را شکم دریدند

تونل ها

ایستاده بود"
متوجه نمی شم ایستاده بود برای تونل هاست؟ که نمی تونه مفرد باشه یا برای کوه؟ که ارتباط اون قدر پررنگ نبود که من پیداش کنم به ویژه که جمله ی اول خودش فعل داشت. من یه نظری دارم که فکر می کنم تا حد زیادی شخصیه. فکر می کنم وقتی شاعر به طور مستقیم تو شعر دخالت می کنه، به مخاطبش القا می کنه که من دارم بهت خط می دم و احتمالن مخاطب اینو خیلی دوست نداره. مثل "خلاصی می کنم" . من شعرتون رو از بار دوم به بعد بدون این سطر خوندم و دوستش داشتم. و آخر این که یکی از اون شعر های خاصی بود که همیشه یادم می مونه.

---

آرش نصرت الهی

با درود احمد جان
اولین بار است در مورد کارهایت می نویسم اما اولین چیزی که نظرم را جلب کرد، رابطه ی نزدیکی است که با طبیعت داری و به لحاظ مضمونی کارهایت را تحت تاثیر قرار می دهد. کار دوم را پسندیدم و به لحاظ دیالوگ ها و فضاسازی ها قابل توجه است.

---

محمد شریفی

دوست بزرگوار سلام
کلامی دلنشین است که عاری از تصنع باشد و این مهم در کار شما شاخصه ی خوبی ست.
بومی سرایی هایت نشان از عمق علاقه ات دارد و این علاقه بند ناف اش به حقیقتی
متصل است که جان مایه ی کارهایت می باشد.
اگر سطری از شاعری چنین دل را بلرزه در آورد بدرستی که می توان امید داشت چراغ راه آینده خواهد بود .
با صداقت به کارهایتان ادامه دهید ، شک ندارم که اینه ی روشنی را برابر خود
گرفته اید.

---

احسان مهدیان

حال این کار در شورشی بودن و در وحشی بودنش است هر جا از مدار مقررات ساختاری فاصله گرفت کارستان است

---

باران سپید

از دعوتتان ممنونم. کارهای خوبی ست. در کار اول بهره گیری از لحن و لهجه بومی به کار وجه تازه ای داده اما نه سطرهائی که کمتر پتانسیل شاعرانه دارند آن همه در یک کار کوتاه.
کار دوم همه ظرفیت هعای خوبی دارد که البته می توانست بهتر از این باشد.

---

مصطفی شیخ زاده

احمدجان شعر اول تصاویر زیبایی دارد و زبان مندی خاصی که دوستان هم اشاره داشتند.بند درون گیومه به نظر من همان قدر که به زیبایی شعر افزوده غیر ضروری به نظر می آید و بدون این عبارت شعرت را دوست تر میدارم.
در مورد شعر دوم با ایمان عباس پی عزیز در مورد" تونل" هم عقیده ام، شعر دوم مرا به كارون سه برد!!!!به پل "شالو"نخستين پل معلق خاور ميانه كه حالا زير 300مترآب است و به بغض بلوط هايي كه ديگر در ميان ما نيستند.
جسارتم را ببخش
خداي شعر نگهدارت باد.

---

کیوان اصلاح پذیر

زبانی ساده و طبیعت گرا و کمی هم رومانتیک ! البته اقتضای جوانی همین است ! اگر کمی از صریح گویی به ایهام میل کنی شعرت شعر تر می شود
موفق باشی

---

آسا دخت

سلام شاعر

حسی درشعر نخستتان هست که مخاطب رالابه لای واژگان _که برخی حقیقتآقدرت هایی ماورایی وگیرادارند_ غوطه ورمی کند.

-"روله
می خواهم بروم به زیارت چشم های بی بی
چای راهم دم کرده ام
باز صبحانه نخورده،
ننشینی سردرس ومشقت
که خدای ناکرده ،یک وقت زبانم لال... !"

البته احساس می کنم اگر سطردوم"فکر می کنم که"راحذف می کردیدموجز ترمی شد.
شعردومتان باوجود تعابیر بکروبدیعی همچون"دار زدن رود""شکم دریدن کوه"چه خوب می شدکه _البته به نظرمن وتنها به نظرمن_ افعال" بود"راحذف می فرمودید.
ونمی دانم چرا این"خلاصه کنم:"این قدر پشت پلک هایم سنگینی می کند.

پراحساس بمانیدوشاعر.

---

مهیار خاوری نژاد

سلام احمد شوشی عزیز

در شعر "مادر" از قواعد جانشینی و همنیشینی در نتیجه استعاره استفاده نشده و اثر تنها حول محور عاطفه مندی می چرخد و این اصلا کافی نیست ولی لازم است...

در شعر دوم جانبخشی به اشیاء تا حدودی تونست این نقیصه رو جبران کنه ، ولی من دوست داشتم اتفاقات در "آن" بیافته، یعنی رود با پای خودش به قربانگاه برود، کارگران بدرند و کوه درد بکشد اما بایستد،

آوردن یوزپلنگ هم در بخشیدن نگاه تازه به شعر کمک بسزایی کرده،آن هم روحیه ی وحشی طبیعت است...

یا علی

---

پروین پور جوادی

سلام احمد شوشي
شعرها جان دارند كلمات صيقل خورده اند ودر منتهاي ايجاز نه ايجاز كلمه ي درستي نيست شايد بهتر باشد بگويم اجمال كنار هم نشسته اند .
روله حس خوشي به دل مي ريزد بخصوص وقتي كه بخواهي بروي به زيارت بي بي واين پايان بندي درخشان مي لرزاند تن را اگر كه مادرباشي و بشنوي از زبان پسرت
كه قد كشيده وشده همقد روياهايت
يوزپلنگاني كه بامن دويده اند شايد خوانده باشي شعر اول كتابش را. بيژن نجدي را مي گويم . راست مي گويي بايد از گنجشك ها خجالت كشيد اما طبيعت بي كس نيست دوست عزيز وقتي كه مي نويسي اش بدين سياق
باشي وبماني برقرار

---

.............................................................................................................

پ.ن ۱) نداریم

پ.ن ۲) سلام کامران خان تیموری/ همچنان معتقدم بعد از نشستن آن پیرمرد ، سینما مرد! حالا تو هی بگو .../ لازم به ذکر است که اس ام اس ات همچنان موجود می باشد!

پ.ن ۳) دلم برای مهدی قربانیان تنگ شده همین الان /همین آن

پ.ن۴) یکی نیست بگه چرا با این همه مصیبت دل نمی کنیم از هم؟

پ.ن۵) خسته نباشی مخاطبم!/ با درود به همه ی دوستانی که اطلاع رسانی میکنند و دعوت ، احتمالا تا اواخر تیر نباشم به بزرگواری خودتان نبودمان را ببخشید/ یا حق

اول سلام

دوم لینک بعضی از دوستان در یک سهل انگاری کودکانه حذف شد ، اگر لینکتان را نیافتید اطلاع دهید

سوم وبلاگ یکی از بهترین دوستانم یعنی بهنام کریمی (این بشر ، موجود منحصر به فردی است!) رو پیدا کردم و همه رو دعوت میکنم به خوانشش در : http://www.133713451364.blogfa.com/

چهارم شعر

 

یک صبح دم

چون گل شکفته ی آفتابگردان

از پشت گندم زار بیرون آمدی

انگشتانت

- خدای گونه تر -

ناز و سپید و کوچک

 

ترلان بی بی *

که رو به روی ما ایستاده بود

گهواره ات را بر خوشه ها نشاند

و تو

سخاوتمندانه

خنده هایت را

به بال پروانه ها سنجاق

تا مباد

پسران این اقلیم

دختران این اقلیم

چیزی را از دست داده باشند

که از گلوی تو

                 فواره می شود

 

آه . . .

نور دیده

سفره ی گلوت را پهن کن در مزرعه ی آفتابگردان

و خدای گونه تر

طوری که چشمان ترلان بی بی اذیت نشود

پروانه ها را فواره کن

در یک صبح دم

که پنج شنبه بود

گهواره ای ترلان بی بی

بر شانه های شهر

چه خدای گونه می نمود !

                                 (م.ا.شوشی)

 

.............................................................................................................

آسا دخت: سلام جناب شوشی بزرگوار
شعرتان راخواندم.
درپشت سراین شعر،فرهنگ دیرپای ملتی پنهان است.شاعرفضای کهن رابه فضای زندگانی امروزپیوندداده است.مخاطب شاعرازپشت گندم زاربیرون می آیدباصفاتی که شاعردرپس وپیش آن آورده است.آن گاه نفرسومی(غایبی)به مخاطب ومتکلم شعرمی پیونددکه هرکدام نمادی ازفضای دراماتیک اجتماع شاعرند.شاعرباایجازی هنرمندانه به توصیف مخاطب ظریف شعرخودمی پردازد.آوردن واژه ی "مباد"بسیارزیرکانه وهنرمندانه می نمایاندچراکه به خوبی توانسته ایدبایک واژه دومعناراالقاکنید:نفی فعل آخرودیگری نوعی شریطه.
دربندبعدی شعر،شاعربانوعی پیوندعناصردرونی باطبیعت بیرونی وترکیب خوش نشین "شانه های شهر" شعررابه پایان می برد.
ضمن این که تاثیرکلام احمدشاملو ومحمدرضاعبدالملکیان درشعرزیبای شمادیده می شود.

همایون احمدوند: تصویر های خوبی داشتی ولی زبان کار رو نپسندیدم
به نظرم اگه یه ذره موجز تر میگفتی بهتر بود
توی کار دیگه خیلی صمیمت زیادی موج میزنه باعث شده تر کیب هایی اضافه کنی که بعضی جاها روایت رو به یه نثر رمانتیک نزدیک کنی
این کلمات هم از کار بیرو زن ده(صبح دم .... چون... ناز و سپید و کوچک ....سخاوتمندانه.... تا مباد... نور دیده)
شعرت احساس و شروع و پایان بندی خیلی خوبی داشت

ارمغان:نمیدونم حس میکنم تو یه ژان جدید بود وخیلی پختگی نداشت البته تو نوشتارهای تو و الا میشه این نوع رو تو دهه چهل هم دید
به نظرت یک اول کلن اضافه نبود ؟

هرمز سعدالهی:

کار خوبی بود..
فقط بنظر اگه شروع کارو میگفتی:
صبحی مثل
آفتابگردانی از پشت...

ازنظر زبانی هم یکدست تر میشد...

ایمان عباس پی:تجربه ی نویی بود ولی خیلی حرفه ای؛ نه!
عدم توجه به آهنگ درونی متن و استفاده نکردن از بازی های زبانی, خط سیر روایی به اثر دادن و استفاده از تصاویر رئال(یا انتزاعی نا پخته و دم دستی!) به جای تصاویر انتزاعی قوی و کار شده اثر را به متنیت داستان و گزارش نزدیک می کند که این از ضعف های شاعران حتا به نام امروزی ست.
از این حیث است که می بینیم این دست آثار ارتباط کمتری با مخاطب برقرار می کنند ولی هنوز از پس این همه سال و حادثه، سهراب و فروغ و شاملو نفس می کشند.
ارجاعاتت را به شخصیتهایی برسان که حس نوستالوژی بیشتری را با مخاطب برقرار کنند.
وزن درونی اثر را جدی تر بگیر.

الهام حیدری:خوب بود
ولی بسامد بالای کلمات قدمایی مثل خدای گونه زبان شعر رو فخیم کرده بود
که به نظر من باعث می شه زبان شعر
از زبانی که باهاش حرف می زنیم فاصله بگیره
و تاثیر کلام رو کم کنه
مگه این که برای خلق فضا یا شخصیت استفاده بشه
که یه داستان دیگه ست

سمانه: همه اومدن نقد کردن ولی چرا من اینقد از این شعر بیشتر از شعرای دیگه خوشم اومد؟؟!
البته نظر دوستان هم خوب بود و با به کارگیری اونا قطعا شعرتون بهتر میشه اما تصویرهای قشنگی تو شعر بود اگرچه خط سیرِش کاملا مشخص نبود که ینی داره به کجا میره...
استفاده از افسانه ی ترلان بی بی هم درر زیبایی شعر موثر بود..
موفق باشید.

سایه:سلام حالا بعد از این همه تبریک و ...موقع نقد
و تو سخاوتمندانه ...
تو " نباشد اشکالی پیش نمی آورد چون د ر خنده هایت مشخص می شود
مبادا پسران و دختران این اقلیم
فواره کلامت را
از دست بدهند
البته من خودم د ر تصویر سازی هنوز خیلی ضعیفم ولی اساتیدی که من را راهنمایی می کنند در این قالب بوده راهنمایی هایشان و من هم دوست دارم به شما انتقال بدهم
از فواره کن هم خیلی استفاده کردی گرچه حست را می فهمم بعضی وقتها آدم دلش می خواهد به یک کلمه گیر بده!
در کل همیشه خوب شروع می کنی و آخرش را هم شیرین

سیده شهره حقدوست:خوبه که تو سال جدید میهمان شدم به شعر ی زیبااما کاش تصاویرت کمی از انتزاعی بودن در می آمد بی رودر بایستی بگویم که تصاویر توی ذهن نمی نشست و انگار پراکنده هم بود .من رو ببخش دوست دارم شعررو ولی بی بی ترلان جانیافتاده در شعر

گرگ:ممنون بابت نقدت! یک کارش می کنم اون خط رو.
اما شعرِ تو. من که فقیرم در نقد، اما همان فقر هم اینجا نیست. شعر که به شدت انسجام داشت، و سراسر واژه ها تکه های یک تصویر کلی بودند، و بعضی جاها هم حسِ نزدیکی داشت، اما با اینهمه بعد از دوبار خواندن تقریبا هنوز ارتباطی آنچنان که باید برقرار نکردم بامجموعه ی کار. نمیدانم چرا. اما به احتمالِ خیلی زیاد تقصیرِ همان حواسِ پرت است. شما به دل نگیر!

احمد کنجوری:سروده ی زیبایی است که با اندکی تغییرات بهتر و بهتر نیز خواهد شد:
1.در سطر"به بال پروانه ها سنجاق" حذف فعل نا به جا و نادرست است.
2."تامباد" اگر به صورت"تا مبادا" بیاید شاعرانه تر و آهنگین تر است.
3. موسیقی و آهنگ درونی کلام را باید بیشتر مد نظر داشته باشی
4. به جای عبارت
"در یک صبح دم

که پنج شنبه بود"
اگر عبارتی شبیه"در سپیده دم یک پنج شنبه" نگاشته شود به شعر نزدیک تر می شود و کلام موجزتر.
5.سیر روایی سروده سبب ساختمند بودن آن شده است که پسندیده است.

 

 ..........................................................................................................................................

* ترلان بی بی : ترلان نامی ترکی است  و ترلان بی بی را از داستانهای کوتاه مهرزاد روشن (باران عزیزم) وام گرفته ام .

پ.ن ۱) تولدم مبارک (عکس مربوط به دو سه سال پیش است)

پ.ن ۲) خودم را آویزان کرده ام روی طناب ! از الان تا انتهای شهریور و اگر این آفتاب ناباور تبخیرم کرد و ۳۱ شهریور خودم را تکاندم (خانه تکانی نه!) و دیدم  چیزی باقی مانده از این توده ی بی مقدار شاید شروع کردم به خواندن برای آزمون دکترا (تا یادم نرفته من همانم که مشروط شدن های بسیاری را از سر گذرانده ام،جوانی و این همه آرزو)

پ.ن ۳) همچنان خسته ام با این همه دوستتان دارم   (یا حق)

 

سلام

به قول عزیزم ٬ مهدی قربانیان :

« خسته ام

               مثل پیشانی روی میله های اتوبوس . . . »

 

خبر مهم اینکه:

مجموعه شعر محمد علی حسنلو  با نام یک دقیقه سکوت منتشر شد و کتاب رو میتونید از لینک زیر دانلود کنید:

http://www.hashtaad.com/main/ketab/yek-daghigheh-sokoot-mohammad-ali-hasanloo.pdf

 

و شعر (نقد کنید ٬ شاید با نقد خستگی از شانه هایم ... )

 

یک روز دیدم

چندین هزار پرستو از دهانش پریدند بیرون

و نشستند بر شانه ی ابری

با پیانو اش در آسمان ها سیر می کرد

او که میهمان ... نه ٬

                          خود ابر بود

 

دستش که رفت

سوی سینه ی پرستو ها

چیز عجیبی فواره شد

چیزی مثل

مثل ...

(بگذار ساده بگویم)

موسیقی رگبار

دیوانه وار

موج ها به پا خواستند در اعجاز دست ها و پرستو ها

 

من که روی عرشه بودم

بادبان ها را کشیدم

 

عادت داری

گنجشک کوچکت را

                          در تلاطمی از طوفان ها تنها بگذاری ؟          

 

                                                                         (م.ا.شوشی)

...........................................................................................................................................

پ.ن ۱) احتمالا تا هفتم فروردین (احمد محمدیاری بود که در هفتم فروردین یک هزار و سیصد و شصت و پنج...) وبلاگ به روز نشه

پ.ن ۲) گاه گاهی که دلم تنگ ٬ نگاهم ابری / کاش می شد که تو را می دیدم

پ.ن ۳) کجایی؟  دلتنگم ...

پ.ن ۴) این آخر کاری مثل اول کاری : خسته ام / مثل پیشانی ....

 

 

                                                                سلام

این روزها حرف زیاد دارم برای گفتن اما هیچ بشری گرفتار درس و مشق نشود!

همین جا از همه ی دوستانی که دعوت کردن یا ... و من نرسیدم یا دیر رسیدم معذرت میخواهم آن هم به طور رسمی!

در پست قبل خاطره بیشتر از شعر طرفدار پیدا کرده بود... چرا ؟

اما معرفی چند وبلاگ:

اول: وبلاگی با نام جینوک پر از شعرهای ... خب خودتان ببینید، این هم آدرسش:

                                    http://www.jinook.blogfa.com/

دوم: آخرین نظری که در پست قبلی دریافت کردیم از وبلاگ سایه عزیز بود ، در نقطه ی خاموش . سایه را اینجا میتوانید ببینید:

                                  http://www.darkdot.blogfa.com/

سوم: قوها بر باد سوارند ، به راحتی میتوان این وبلاگ را خواند اما به راحتی نمی شود رهایش کرد: 

                               http://www.ghooha-bar-bad.blogfa.com/

چهارم: وبلاگ تازه تاسیس من پر از دردم پر ازدردم ولی... دوستداران غزل حتما تشریف ببرند که خانم خاکیان استعداد زیادی برای پیشرفت دارند:

                               http://www.mahtabkhakian.blogfa.com/

پنجم: اگر دلتان هوای دوران شیرین مدرسه را کرده یادداشتهای دبیر ماجراجو را حتما بخوانید:

                               http://www.farzadenglish.blogfa.com/

 

اما شعر:

شعر این پست از دوست شاعر و همشهری ام مجاهد چنانی است.

ساده بگویم مجاهد را زیاد نمی شناسم یعنی یکی دو ماه بیشتر از آشناییمان نمی گذرد اما در همین مدت کم...

می دانم که متولد ۱۳۶۱ است ، باور کنید ماه و روزش را هم نمی دانم!

تا چند وقت دیگر به احتمال زیاد شاهد اولین کتابش خواهیم بود ،

وبلاگ مجاهد (شاید شعر) را اینجا میتوانید پیدا کنید:  http://www.chenani.blogfa.com/

 

افسوس

برکه های درونمان زلال نمی شوند

و ماهی ها

برای صید شدن

بالا می آیند

            ماه دور است

پنجه ها کوتاه

پلنگ ها در گل آلودی ما زل می زنند

 

تقدیر دست نخورده باقی است

معشوقه ها برای نماندن می آیند

و ما برای نرسیدن عاشق می شویم

 

هنوز برکه ی ماهی نشدیم

پلنگ ها دیگر عاشق نمی شوند.

                                           (مجاهد چنانی)

 

...........................................................................................................................................

پ.ن ۱ :  ایمان عباس پی را در اتاق ۱۱۱ بخوانید: http://www.otaghe111.blogfa.com/

پ.ن ۲ : ارادت داریم جناب عباس پی

پ.ن ۳ : نقد بر شعر مجاهد چنانی نازنین فراموشتان نشود.

 

اول سلام

دوم طبق سنت وبلاگ جديد : اولين نظر كامنت قبلي رو وبلاگ نويسي به نام "دختري از تبار آرامش" گذاشتن كه آدرس و بلاگش اينه: http://www.takhte3iah.blogfa.com/ آخرين مطلبي هم كه گذاشته اسمش هست اظطراب تشريف ببريد به خواندنش.

سوم در ادامه ي مطلب اين پست يك خاطره نوشته شده كه خدمت دوستان قديمي عرض كنم كه رمز همونيه كه بود(اگر كسي رمز رو فراموش كرده يا احساس ميكنه كه ديگه قديمي شده ...)

و شعر اين پست كه با احترام تقديم مي شود به "دست هاي" ابراهيم فدايي

 

                                                                                                                                                                                          "من مترسكم مرده"

 

راز دست هات با من اگر

حماقت نکنی

و سرت را توي اين شعر فرو كني / نمي كني

مي بيني

دو دست استخواني انگار

دارد در مزرعه سر در مي آورد

(ايضا

       مزرعه را هم سرد و برفي تصور كن)

حالا كه تا اينجا آمده اي

از پشت سطرها مي تواني مرا ببيني

كه نترسيده ام مثل كبك

و رفته ام سراغ رختخوابم

مي خواهم هر لحظه توی خواب ...

چرا شانه ام را تكان مي دهي لامصب؟

- ‹‹ احمد ، چه عرقي كرده اي

     باز داري خواب دست هاي مزرعه را مي بيني؟››

به حماقتت قسم نه!

اين آخر كاري

از من فقط دو دست مانده و توي مزرعه

- كه اين بار هم سرد و برفي -

انگار دنبال خودم مي گردم

دنبال مترسكي مرده

مترسكي مرده!

"من" مترسكم مرده؟

- ‹‹ تو را به خدا احمد ، داد نزن ،

مي ترسم 

ببين ، دست هام چه طور مي لرزند››

- ها ها ها ها ها ... مي ترسي ؟

- مثل كبك (سرش را توي زانوانش برده و اينجا را گريه مي كند مخاطبم)

- خب عزيزم! ، مگر نگفته بودم حماقت نكن

و سرت را توي شعر فرو كن

راز دست هات با من!

                                                             م.ا.شوشي

پی نوشتهای ادبا بر "من مترسکم مرده" تا اینجا

بهزاد خواجات:شعرت مجابم کرد مهربان فقط اندکی در آن جای پای شگرد شایعی را می بینم که چندان مهم نیست . شاد باشی

ایمان عباس پی:در خصوص اين شعر با توجه به اينكه المان هاي داستان بيشتر از شعر در اين متن وارد شده ن و من زياد تخصص داستان و شاخصه هاي تشخيص اون رو ندارم از نظر دهي صرف نظر مي كنم.

پژمان قانون:سلام جناب شوشی
زیبا خلاق و لذت بخش بود شعرتان.
اما در پایان شعر تکرارهای غیر لازم آزار دهنده ست.

نسرین بهجتی:مترسک ؟ اونم مرده ؟ و راز دستهایت ... ممنون از شعرت که منو حسابی تو فکر فرو برد

هرمز سعدالهی:درود احمد جان!!!
ممنون از دعوتد..
کار خوبی ازت خوندم..فرم و زبان خوبی داشت..یه ارتباط روایت سطری بین سطرات بود که خوشم اومد..فقط بعضی از سطرها زیاد احتیاجی به توضیح اضافات نیست..
(انگار دنبال...)که میرسوند اگه میگفتی..(انگار دنبال خودم میگردم/مترسکی مرده/
مرده مترسکی/من مترسکم مرده/)
ولی ازت لذت بردم..

ناصر ندیمی:شعر خوبی ازت خوندم.با یک هارمونی و وزن معنوی دلنشین.برام جالب بود تلاشی برای شعر گفتن نبوده بلکه شعر شاعر را سروده.بی هیچ تکلفی در زبان.خوشم اومد.

بابک آزاد:سلام جناب شوشی(خدایش رحمت کناد!)
باید بگم نقد این اثر خیلی به درازا خواهد کشید
همین بس که نفهمیدم سپید بود یا داستانک!
یا نمایشنامه؟

سمیرا:نترسیدم اما یه کم برام زیادی گُنگ و سنگین بود...راز دستهات بامن.. یاد فیلم مترسک افتادم... همونی که آدمکُش بوداااااااا... جالب بود... اما از ائنجا که گفتی نقد کنم؛ خب یه کم واژه های ادبی با عامیانه زیاد قاطی شدن... میشد کلش را از فعلهای عامیانه استفاده کنی بد هم نمیشد اصلا... اما خب این قلم توست..دل توست..و اختیارش با توست..
موفق باشی

محمد جواد کشوری:شعرت رو خوندم و دوستش داشتم.
صحبت مردنت تو شعر با «احمد» و «من» که مترسکش مرده.
کلن جالب بود

عباسعلی اسکعتی:شورشی ها معمولا خوب می نویسند ، تو هم که یکی از همین شورشی ها ...

 منور مهراجی:سلام آقاي شوشي
ممنون از دعوتتون
در مورد شعرتون بايد بگم زبان شعرتون عالي بود
فقط يه جاهايي به نظر من بايد نوشته نميشد
چون حالت شعربودن رو از دست مي داد مثلا اينجا كه// ها ها ها ها ها ... مي ترسي ؟

- مثل كبك (سرش را توي زانوانش برده و اينجا را گريه مي كند مخاطبم)

- خب عزيزم! // از اينجا معلوم ميشه بيشتر شبيه نمايشنامه است تا سپيد
يا جاهاي ديگه شبيه به اين..

در كل لذت بردم و به نظرم بعضي از قسمتاش حرف نداشت

سیده شهره حقدوست:دلخور نشوید ولی واقعا به داستان نزدیکتر بودتابه شعر.اما تصاویر به همان دلیل که گفتم،پررنگ بود و مخاطب را همراه میکرد .

پیامبر جنگل:سپید داستانیتان را خواندم دوست من!

سعید:شعر قشنگتون رو خوندم.سبک روایی خوبی داشت.اما اطناب شده بود .در ضمن یه جاهایی هم از شعر افتاده بود و فقط نثر شده بود اما به طور کلی خوب بود.

آسادخت:سلام جناب شوشی
شعرتان راخواندم.
احساسی که باگزینش واژگان موجز ومرتبط بافضای شعردرکار ریخته ایدبرارزش هنری سپیدتان افزوده است.
ضمن این که کارکردهای عناصر روزمره سبب شده بودبعضی ازمخاطبان شعرزیبای شمارادرجاهایی نوعی نثرداستان گونه بپندارندکه به عقیده ی من بامختصرکردن سطورمی توانستیدخط بطلانی براین نظریه بکشید.البته شما بهترازمن می دانید.

سمانه:شعر یک نوع روایت داستانی داشت و باعث زیبایی اش شده بود...
به نظرم یاس و افسردگی انسان مدرن در شناخت خودش بود!
عنصر دستها هم خوش درخشیده بود(راستی میشه منظورتونو دقیقا از دست ها بگین؟)
فقط در بعضی قسمت ها از حالت شعر بودن خارج و به نثر متمایل میشد که فکر کنم با تامل بشه تصییحش کرد.

همطا:از شعرتان چند چیز دستگیرم شد.تب.هذیان.کلاغ.مترسک
و دست و کله و خیلی چیزهای دیگر.
فکر میکنم کمی نه کمی بیشتر از کمی توی سرما مانده اید و دچار شعر شدید
به نظر من (نظربقیه خیلی مهم نیست)این شعر زیادی درگیر شعر است.
اما چون خودش آمده خودش هم به دل می نشیدند.

مجتبی:صادقانه بعضی جاهایش را فهمیدم و ارتباط برقرار کردم
بعضی جاهایش را هم نه.
شاید زیاد شخصی میشد.
حس عجیبی داشت این جا:
دو دست استخواني انگار

دارد در مزرعه سر در مي آورد

سوشیانیت:قدرت تخیل بسیار زیبایی در این شعر است
لذت بردم

مهتاب:راز دستهات با من.. من با دستهای تو آشناترم ... دستهایی که در دستم بود برای چیدن واژگان شعرم ... در سالهای حماقت و تنهایی....در سیاه ترین لحظه های مزرعه.
منو یاد تئاترهایی اندخت که با زبان شعر حرف میزنند.
کاری بدیع و انحصاری بود .

رها:ترس از سر فرو بردن به شعرهای تو با مترسک مرده مرا از انتقاد باز میدارد!
شاعربمانید.

آیین بودا:برايم تصور تازه اي بود از وصف مزرعه ومترسك.....
"رازدستهات بامن"...چه رازيست !بفكرميبرد ذهن را!
ولي انچه كه معلوم است قدرت تصور وزيبايي رديف واژه هاست.

مهیار خاوری نژاد:برقراری دیالوگ برای ارائه ی گفتمان رو در این کار پسندیدم...
ولی این دیالوگ ها می تونستند کمتر باشند و اگر از اضافات کمی کاسته می شد که قابلیتش را هم داشت،بهتر بود...

 

 

 و خاطره اي با نام يونجه براي تو نازنينم!

 

ادامه مطلب ...

وقتی خانه ات بر یک گسل زلزله خیز نشسته باشد چاره ای نداری جز فرار!

من هم از وبلاگ قبلی فرار کرده ، به تارخ سپردمش و به اینجا پناه آوردم!

این روزها خوزستان حال و هوای بهتری دارد ، یک ریز باران می بارد گاهی نم نم، گاهی از آن بارانهای باحال (شلنگی)، بگذریم امیدوارم از خونه ی جدید خوشتون بیاد و یک فکرهایی دارم : اینکه جدای از شعر داستان کوتاه و خاطره نیز بنویسم که بستگی به نظر دوستان دارد ( خدا وکیلی دموکراسی رو حال می کنید).

اما حرف آخر چیزی نیست جز آخرین شعر وبلاگ قبلی و اولین در وبلاگ جدید :

 

این روزها حال بهتری دارم/سرفه ها فراموشم کرده اند/پای لنگم بهتر حرکت میکند/کامران راه به راه برایم اس ام اس میفرستد ـ دمش گرم ـ /از شر امتحانات خلاص شده ام/و از همه مهمتر گامی به خدا نزدیک شده ام/و ایضا همچنان آزادم

معما شعری است که دوستش دارم (البته اگر بشود نامش را شعر گذاشت) / برایم خاطره انگیز است/ و بی هیچ دلیلی به رومینای عزیز تقدیم میشود / همین.......

 

                                                                                                       معما    

تو چیستی که لبخندت

آدمی را به دریچه ی چشمهایت جادو می کند ؟

راز سر به مهری

                   ورای کرکره ی پلک ها

 

چیستی؟

قهوه ای چشمهات

ترکه های انار باغچه ی مادر بزرگ !؟   

 

لابد ،

لبهایت نیز

چیزی بیش از انار دارند

که چنین ترک برداشته و سرخ اند !

 

تو را چه بنامم ؟

دفینه ی رازها !؟

 

تو باید چیزی ورای چیستانی ساده باشی

که دریچه ی چشم ها را

                       به انار های مادر بزرگ سنجاق می کنی !

 

و این حقیر ... لیک ...

معما ...

معمای ساده ای برایم بیاب !

                                        (م.ا.شوشی)

 

پی نوشت های ادبا بر معما:

 

ساجده جبار پور:زیبا بود وتصاویر خوب وراحت تصور میشدند
اما دو نکته ترکه ی انار چه ربطی به چشم قهوه ای دارد راستش تشبیه خیلی دور بود
واینکه کرکره برای چشم مناسب نیست شاید پنجره خیلی جالب تر باشد کرکره آدم را یاد مغازه های قدیمی می اندزد.

محمد علی حسنلو:سلام آقای شوشی عزیز.
شعرخوبتان را خواندم .راستش لزوم اینهمه علامت سوال و یا استفاده سه بار از سه نقطه را نمی فهمم .تمام این ابزارها برای این هستند که شاعر بتواند به اثری تاویل پذیزی ببخشد ولی برداشت من این است که شما سلیقه ای عمل کرده اید .در زمینه زبان هم فکر می کنم اثر هنوز به انسجام نرسیده و شاعر گاهی به زبان امروز(زبان معیار ) خودش را نزدیک می کند و گاهی از آن فاصله می گیرد .

پژمان قانون:سلام جناب شوشی
من فکر میکنم باید به فضاها و تصاویر جدیدتری میپرداختید. و سعی می کردید به تعریف های مدرن شعر نزدیک شوید.

ابراهیم فدایی:من معما رو چند بار دیگه هم خوندم ارتباطی که برقرار کردی با اون حس زیبا عالی اند
ممکن کمی بی ربط برسن ولی با:
که دریچه ی چشم ها را
به انارهای مادربزرگ سنجاق میکنی

به نظر میرسه شاعر داره میگه تو اونقدر عجیبی که از هر چیزی ساطع میشی به نظر من داری میگی سختی معما اینه که به هر چی نگاه می کنم تویی.......
بگذریم........
لابد ،
لبهایت نیز
چیزی بیش از انار دارند
که چنین ترک برداشته و سرخ اند !
چیزی ندارم جز اینکه دمت گرم

میثم فروتن:شعرتون کمی توضیحی شده و این از درگیر مردن مخاطب با سطرها کم می کنه...
در کل اینکه فرم و ساختار کار شسته رفته بود و ساده لذت بردم...

علی رضا نوری:سطرهای خوبی دارد :
دریچه ی چشم ها را
به انار های مادر بزرگ سنجاق می کنی
اما چینش و مدل کلماتی نوشته کمتر میخواهد به شعر بدود و فضای توصیفی حاکم بر سطرها که به امروز نمیرسد .

سیده شهره حقدوست:گاهی خرق عادت غافلگیر کننده است و آدم لذت میبره ولی همیشه اینطور نیست.مثل تشبیه رنگ چشم به ترکه های انار که دلچسب نیست.یا پلک به کرکره که البته جدیده ولی خب ...بعد من نفهمیدم چطوری دریچه ی چشمها به انارهای مادر بزرگ که همان لبهاست ،سنجاق میشه!

افسانه:من تر جیح می دادم شعر به گونه ای دیگر شروع شود در واقع این شروع برای من خواننده اونقدر ها جذاب نبود اما قسمت های زیبای زیادی دارد که به نظرم اگر شسته رفته تر بود آدم بیشتر لذت می برد مثلا اتفاق هایی که بین ترکه های انار و ترک های لب افتاده فوق العاده است من فکر می کنم اگه به همین فضا بیشتر می پرداختید شعر ناب تری می شد.

 

سهیل نصرتی:لب و انار ... مزمون تکراری..پرداخت تکراری...اجرا ضعیف...
توضیح اضافات...حشو...یکسان نبودن سطح کلام... ضعف در جهانبینی... ساختاری که فقط در مراعات خلاصه شده و ملال آوره.. و ...
همه ی ما پریم از این اشتباهات...یکی کم یکی بیشتر...
گاهی ازین اشتباهات اتفاقن میشه استفاده درستی کرد... مثلن اطناب که میتونه یک صنعت قوی و مثبت باشه...

نسرین بهجتی:بی نهایت زیبا بود ... آنار ترکه مادر بزرگ انار ترک لبها و رنگ انار ... آفرین بر تو شاعر

سمیرانیک نوروزی:سلام شکوفه های انارت زیبا بود.

سید میثم حسینی:سلام آقای شوشی
من شعر رو خوندم دیدگاه خوبی داره و کمی فقط فرم شعر باید اصلاح بشه
من دوستشون داشتم

مینو نصرت:دوست من معمایی در کار نیست تمام شواهد و واژه ها گواه بر حضور آینه ای هستند که تصویر یک نفر در آن انعکاس دارد. تصویری که اگر دقیق تر نگاهش کنی شاید تبدیل به کرور ها آدمی شوند که در طول عمرت کوتاه یا بلندت با انها برخورد داشتی و به نوعی با هم احوال هایی را رد و بدل کرده ای. اینک همه ی اینها یک نگاه شده اند، نگاهی که تو را به تماشا دعوت می کند. هیچ معمای دیگری در کار نیست ما اغلب دوست داریم با طرح معما خود و دیگران را گمراه کنیم در حالیکه پاسخ را میدانیم

مهسا زهیری:به نظرم پایان بندی به قوت سطرهای ابتدایی نیست

محمد جواد کشوری:سلام جناب شوشی.
کلن کار خوبی بود و کمی خوشمان آمد.
اوایلش به نظرم یه خورده خسته کننده و تکراری بود ولی در اواسط و اواخر رنگ و بوی بهتری میگرفت.

داوود مرادی:سلام احمد عزيز
ممنون از حضور گرم و مهربانت گرامي
شعرت را خواندم
چيزي كه برايم بيشتر از شعر زيبايت اهميت داشت حس شاعرانه و عاشقانه اي بود كه پشت اين سطرها پنهان بود.

فاطمه اختصاری:کاش زبانی روان تر انتخاب می کردی برای این کار خوب

حامد:در رابطه با شعرت باید بگم خیلی به دلم نشست
این لحن و زبان شعرو خیلی دوست دارم
ولی تو این بند

چیستی؟
قهوه ای چشمهات
ترکه های انار باغچه ی مادر بزرگ !؟

قهوه ای چشمانت فکر کنم روان تر و درست تر باشه

نازلی:دوست داشتم..مثل سکانس هایی از یک فیلم بود..که بسیار هوشمندانه و هنرمندانه کنار هم چیده شده باشند..لبخندی که در آخر آدم را به یک حس نوستالژی ناب می رساند..انار باغچه ی مادر بزرگ..ورازی که راز می ماند.

سمانه:شعر خوبی بود و باهاش ارتباط برقرار کردم اما آخرش یه جوری بود!
یعنی کاش یه جور دیگه تموم می شد.
و این حقیر...لیک...
معما...
معمای ساده ای برایم بیاب!ژ
مبهمه یه کم!
باعث شده شیرینیه سطرهای پیش رو گس کنه.
اما در کل لذت ادبی و احساسیشو نمی شه نادیده گرفت.

سعید:چيزي كه توي شعرهاي شما خودشو خيلي نشون ميده تصويزهاي تازه و قشنگيه كه به كار مي بريد.

جانب عشق:زبان شعر متفاوت بود با کارهای قبلیتون. آخرش خوب بود و

قهوه ای چشمهات
ترکه های انار باغچه ی مادر بزرگ !؟

هم حس قشنگی به من میده. با بقیش زیاد نتونستم ارتباط برقرار کنم. شایدم اشکال از گیرنده باشه.